Wulpen tellen bij windkracht 7
Overdag was het mooi weer, maar er werd wind en regen voorspeld. De wind begon al goed te waaien. De regen moest nog komen. Ik pak de auto maar. Ik heb geen zin om straks tegen windkracht zeven in te moeten fietsen en ook nog door de regen. Om vijf uur parkeer ik bij vlakbij de Munnikenpolder. Er is ruimte voor meer dan honderd auto’s. Er staan er al twee. Ik zet de mijne er maar naast en loop het pad richting Munnikenpolder.
Nepnatuur en molendump langs de snelweg
Eigenlijk is bijna alles aan dit gebied nep. Het is een tot nep-natuur verbouwde rest van een oude polder. Van die polder is niet veel meer over. Veel weidegrond is omgebouwd tot plasjes en vaarten (zie hier een korte presentatie van mijn hand).
Het is verder een soort dump voor molens die ergens anders weg moesten omdat er wegen werden gebouwd of zulke hoge flats dat ze geen wind meer kregen. Molens waren hier ooit een van de weinige energiebronnen naast turf. Tegen de achtergrond van dit rare openluchtmuseum staan nu de symbolen van de moderne energiehuishouding, de hoge masten van de 380 kV elektriciteitsleidingen. Aan de Noordoostkant van het gebied staat aan de A4 een groot benzinestation. Vlakbij dit punt duiken de HSL-treinen de grond in en denderen vervolgens onder de Doeshofmolen door.
Langs dit Hollandse nep-landschap racen de auto’s over de A4 van Amsterdam naar Rotterdam en terug. De vogels trekken zich hier weinig van aan. Vogels hebben geen idyllische wildernis nodig, alleen land en water met voldoende voedsel en voldoende bescherming tegen allerlei vijanden. Kieviten, scholeksters en wulpen voelen zich hier prima tussen racebaan en hoogspanningsmasten.
Kieviten
Om tien over vijf sta ik samen met Ron (die mij uitgenodigd heeft) en twee enthousiaste tel-collega’s in de vliegende storm te kijken wat er zich op eerste grote plas afspeelt. Er zitten al een paar honderd kieviten, allemaal met de kop in onze richting gedraaid, tegen de storm in dus. Wij zelf kunnen achterover tegen de wind leunen. Ik verlies af en toe bijna mijn evenwicht als er zo’n uitschieter van een windvlaag komt. Tussen de kieviten zit ook een groep scholeksters. Dat is duidelijk te zien als af en toe de hele zwerm kieviten even opvliegt en na een rondje over de plas weer keurig gaat zitten. Het lijken een soort oefeningen voor brandalarm, zoals ze regelmatig op scholen moeten houden. Even kijken of het netjes met z’n allen wegvliegen nog goed werkt. Misschien is er ook een andere reden. Wij weten het niet. De scholeksters doen niet mee aan deze generale repetitie. Zo kan je ze mooi apart tellen. De zon gaat onder en het wordt steeds donkerder.
We kijken over de plas richting het benzinestation aan de A4, waarvan de verlichting steeds duidelijker afsteekt tegen de donkere lucht. Een grote groep kieviten voegt zich bij de bestaande groep. Af en toe komt er een wat grotere vogel langs. De eerste keer is het een grote zilverreiger, dan nog een blauwe reiger en tenslotte een buizerd.
Een magisch moment
Geheel onverwachts komt er van achter ons een grote zwerm wulpen aanvliegen. We hadden ze niet zien aankomen. Wij keken de verkeerde kant op. Het is een indrukwekkende ervaring om die grote groep uit het niets te zien verschijnen in deze totaal verstedelijkte omgeving, gedomineerd door snelwegen, benzinestations en hoogspanningsmasten. Opeens komen ze met zijn honderden als uit een andere wereld. Wij staan erbij en kijken ernaar. De wulpen landen ver weg op hun slaapplaats achter de grote groep kieviten, maar zijn met een kijker nog wel te zien. Die dicht bij elkaar staande wulpen herinneren mij aan korte vakanties op Texel waar ze op plekken als de Schorren en Dijkmanshuizen vaak met honderden of duizenden op de slikken staan. Op de achtergrond daar alleen de Waddenzee en geen snelwegen.
Naar huis
Het is nu volledig donker, afgezien van de felle lichten van het tankstation ‘Total Energies’, de koplampen en achterlichten van de over de A4 razende auto’s en de lampen die bij de molens zijn aangegaan. Die zouden tegen het vandalisme moeten helpen. Sommige vandalen zouden graag eens zo’n molen in brand steken, hoor ik. Ron overlegt nog even met z’n telcollega’s over puntjes voor een of andere vergadering. Ik vang op dat één punt een uit de polder verdwenen bord “Verboden voor honden” zou zijn. Het is belangrijk dat mensen zich met zulke dingen bezig houden, denk ik nog.
Ik loop tegen de onaangename windstoten in naar de auto terug. Op dat moment voel ik de eerste regendruppels. Over kletsnatte wegen rijd ik door de storm naar huis. Ik heb genoten.
Toevoeging 1 maart 2024
Hierna heb ik nog twee stukjes geschreven over bijna het zelfde onderwerp:
____
De vuurtoren van Schouwen, de Westerlichttoren, staat er sinds 1837. De vuurtoren is vooral bekend van zijn opvallende rode spiraal die erop geschilderd is. Elke niet piepjonge Nederlanden kent die vuurtoren van het 250 gulden biljet. Oospronkelijk was de vuurtoren gewoon grijs, maar toen in 1931 het vliegveld in gebruik genomen werd, moest hij meer gaan opvallen. In 1935 werd hij beschilderd en, omdat er met de verf van alles mis ging in, 1937 de witte banen nog eens, nu met een mengsel van 100 kg cement en 130 liter karnemelk. Oorspronkelijk bleef het onderste gedeelte wit, maar de spiraal werd in 1955 helemaal tot onder doorgetrokken. In 2020 werd de vuurtoren opnieuw in de verf gezet. Er scheen een iets minder felle rode kleur te worden gebruikt. Dit leidde tot allerlei emoties. Een woordvoerder van de Belangenvereniging Nieuw Haamstede zei:
"We hebben al zeventig jaar een prachtige kleur op deze vuurtoren zitten, Vuurtorenrood. Dat maakt hem iconisch. Op heel Schouwen-Duiveland en ver daarbuiten kent iedereen de vuurtoren van Haamstede... ... En nu gaan ze zonder overleg met ons, en alle andere mensen die op het eiland wonen, de kleur veranderen. Ik denk niet dat ze beseffen waar ze mee bezig zijn en wat ze vernietigen!"
bronnen:
De wandeling die we vrijdag maakten, hadden we zeker al vijf keer eerder gemaakt, maar het blijft één van de mooiste wandelingen door de Zeeuwse duinen en bossen (zie kaartje hiernaast). Op deze mooie herfstdag was het eerste stuk prachtig. Het regende niet, maar de zon scheen regelmatig terwijl de wind nog steeds vrij hard blies. Het was geen vogelweer. De telelens had ik ook thuis kunnen laten, maar ik heb toch leuke plaatjes van de vrij talrijke damherten kunnen maken. Op een koude herfstdag als deze schijnen de mannetjes het op hun heupen te krijgen door een hormoonstoot die hun tot ‘burlen’ aanzet in de bronstarena’s, waar ze rivaliserende bokken weg jagen als ze niet zelf weggejaagd worden.
