Op zoek naar mijn moeder – een wandeling bij Ede

Mijn moeder en Petra (november 2018)

Vorig jaar november  overleed mijn stokoude moeder in Haren bij Groningen. Twee weken daarvoor waren we nog bij haar op bezoek gegaan. We maakten een korte rolstoeltocht door Haren. We kwamen door prachtige lanen waar de bomen hun mooiste herfstkleuren lieten zien. Mama genoot van een kort bezoekje aan een bloemen- en  plantenwinkel in het centrum. Deze november wilden we nog even aan haar denken, we wilden haar sterfdag niet somber herdenken maar opgewekt  ‘vieren’.

Nu doen wij in mijn familie niet aan grafstenen of urnen. Daar konden we niet naar toe.  Ik moest iets anders verzinnen. Ik wilde ergens heen waar zij in mijn herinnering nog sterk aanwezig is. Dat had Doetinchem kunnen zijn (waar ze nog langer heeft gewoond dan in Ede), maar Doetinchem zegt mij bijna niets. Veel verder dan het Rode Kruisplein en de verplichte bezoekjes aan Montferland of uitspanning ‘Het Peeske’ zijn we meestal niet gekomen.

We besloten naar Ede te gaan, naar de Ginkelse heide en de daarbij gelegen bossen. Daar zouden we haar zeker tegen kunnen komen.  Zij heeft vanaf 1954 tot rond 1985 daar gewoond en ik zelf tot 1968. Dat lijkt allemaal heel lang geleden, maar zo voelt het niet. Ede is mijn jeugd, de lagere school, middelbare school, het vertrek van mijn vader, de NJN in Wageningen en nog veel meer. Het is de plek waar mijn moeder het gezin ondanks zware tegenslagen min of meer draaiende wist te houden. Het is de plek waar ik als student regelmatig terugkwam om me door mijn moeder te laten verzorgen als ik na te veel drank en te weinig slaap ingestort was.

De Ginkelse heide (2019)

Als de ergste files zijn opgelost, rijden we op vrijdagavond rustig via Utrecht naar Ede. Voorbij Veenendaal moet je een stukje A30 volgen om op de oude Rijksweg aan de Noordkant van Ede te komen. Langs die Rijksweg gingen Huibert en ik kikkervisjes en stekelbaarsjes vangen. Hier is nu alle landelijkheid vervangen door garagebedrijven, meubelboulevards en soortgelijke weilandwinkels. Ook ten Noorden van de Rijksweg zijn wijken uit de grond gestampt. We slaan de weg naar Otterlo in en na een paar honderd meter zijn we bij het vrij lelijke maar mooi gelegen “Parkhotel De Bosrand.”  In de auto hebben we gefantaseerd  over heerlijke bitterballen een frisgetapt donker biertje. Dat is er allemaal niet. We kunnen wel flesjes trappistenbier krijgen met nootjes erbij. We zitten vrijwel alleen in de grote zaal, maar het bier smaakt goed en de bediening is vriendelijk.  De inrichting van het hotel is wat gedateerd, maar alles doet het. We hebben een ruime, erg stille, kamer en de badkamer is helemaal in orde.

De volgende ochtend zitten we rond half negen aan het ontbijt. Er zijn meer gasten dan we hadden vermoed. Qua leeftijd vallen wij hier niet uit de toon. Het is een goed ontbijt met goede koffie. Het blijkt geen enkel probleem te zijn dat we een lunchpakket maken voor onderweg.

Het Edese Bos

Vanuit het hotel lopen we zo het Edese bos in. Alles is nog precies zoals in mijn herinnering, het mooie gemengde bos met statige beukenbomen, sparren, dennen, lariksen  en berken. De herfstkleuren zijn zeker zo mooi als een jaar geleden in Haren. Met een klein boogje lopen we door het bos naar de rand van de Ginkelse hei. In de late vijftiger jaren kon je bij de boekhandel Dragt zo’n zwartwit-prentbriefkaart kopen met de titel “Ede – langs de Traa” (met daarbij waarschijnlijk de vermelding “Echte Foto – Nadruk Verboden” , zie bijv. https://www.geografischwandelen.nl/natuurlijk-ede-1/meer-weten-over/de-edese-traa ).

Bosrand – Ginkelse heide

De Traa is de strook tussen bos en hei, in de 18e eeuw als brandgang ter bescherming tegen heidebrand aangelegd. Hier lopen we weer langs de Traa van mijn jeugd. Ik ben aangenaam verrast hoe weinig hier veranderd is. We blijven niet langs de Traa lopen maar steken de Ginkels hei over naar het bos aan de overzijde. Niet ver daarvandaan liggen twee kleine vennetjes, “De Kreelsche Plas” en “De Heidebloem”.   Een van deze plasjes was de enige plek waar je bij ons in de buurt kon schaatsen. Ik vertel Petra nog hoe daar de plaatselijke glazenwasser de leiding had. Alle kinderen moesten meehelpen de baan schoon te vegen en hij bepaalde welke kant je op mocht rijden. Het plasje was echter zo klein dat je goed “beentje over” moest beheersen, want de baan was één scherpe bocht zonder een recht stuk.

Ginkelse heide rond 1967

Langs de heiderand lopen we een vrij lang stuk totdat we bij het Veluwe-Natuurcentrum komen, een door enthousiaste vrijwilligers gerund centrum waar je informatie over de natuur kunt krijgen, natuursouvenirs kunt kopen en natuurlijk koffie met koek kunt gebruiken met je leeftijdsgenoten. Als we de koffie op hebben en we op het punt staan de tocht te vervolgen, spreek ik de dienstdoende vrijwilliger aan en vertel dat ik tot 1968 in Ede heb gewoond en dat ik zo blij ben dat hier nog zo veel is overgebleven van het mooie landschap van toen.

Mijn moeder aan de bosrand (1968)

Ik breng ter sprake dat wij aan de Nieuwe Kazernelaan woonden en dat op de hei tegenover ons huis plotseling bulldozers verschenen die de het land geschikt maakten voor de aanleg van een nieuw kazerneterrein. Niemand in de straat wist er iets van. Nederland rond 1960. De man van het Natuurcentrum vertelt vervolgens hoe hij, wonend op de Arnhemse weg, nog een aantal jaren daarvoor onaangenaam verrast werd door de aanleg van de Buurtmeesterlaan, Middelbergweg en omgeving. Ja, daar woonden mijn klasgenoten, zeg ik. Die buurt ken ik maar al te goed.

Van het Natuurcentrum is het niet lang lopen naar de Schaapskooi. Hij staat er nog. Afgezien van een paar parkeerplaatsen erbij is er niets veranderd. In de Schaapskooi verblijven een paar schapen en lammeren, maar de schaapskudde zelf bevindt zich aan de Zuidkant van de Ginkelse hei.

Reinier bij de Schaapskooi (1965)

Reinier bij de Schaapskooi 54 jaar later

Wij lopen daarheen. Er komt een heel klein beetje zon door en dat levert prachtige beelden op. Schapen op de hei met tegenlicht. Je loopt hier door een schilderij van Anton Mauve.

De Edese schaapskudde op de Ginkelse heide

We steken de hei over  en lopen een stukje langs de bosrand. Dan komen we bij het bos waar mijn moeder wel heel vaak gewandeld moet hebben, de Sysselt, ingeklemd tussen E35, de spoorlijn naar Arnhem en het grote dorp Ede.  Ook zelf heb er heel veel gelopen. Ik heb er vogels gekeken en insecten bestudeerd. In mijn NJN-tijd had ik op veel plekken in het bos conservenblikken (voorzien van gaten voor afwatering) ingegraven en controleerde een tijd lang hoeveel en welke loopkevers erin waren gevallen.

Mama en August, waarschijnlijk in ‘Het Paradijs’ (1968)

De Sysselt is weer even prachtig als vroeger. Met vogels hebben we weinig geluk deze keer – geen zwarte spechten, goudvinken of bijzondere mezen. We moeten het doen met merels, zwarte kraaien, een enkele buizerd, kool- en pimpelmeesjes en af en toe het geluid van een bonte specht.

De herfstkleuren zijn prachtig. Af en toe vergeten we wat we hier eigenlijk aan het doen zijn. We zijn op zoek naar mijn moeder. Maar dan is ze er toch even. Aan het eind van een lange statige beukenlaan loopt zij, een al wat oudere vrouw met een degelijke ongezellige jas zoals zij altijd had. Ook de kleur klopt, een sportief lichtblauwe tint. Ik maak een paar foto’s van de mooie herfstige beukenlaan. Petra vindt die laan ook erg mooi, maar zegt: “Je moet even wachten tot die mevrouw met de blauwe jas uit beeld verdwenen is. Zij verstoort de rust.” Ik neem de foto nog eens, nu zonder mijn moeder, omdat zij volgens Petra de rust zou hebben  verstoord.

Aan het eind van deze laan zie ik heel duidelijk mijn moeder ….

We lopen na deze vluchtige ontmoeting verder naar een stuk bos met de prachtige naam “Het Paradijs”. Hier speelden we vroeger. Hier klommen we op bomen of reden met de fiets van de heuvels af. Vroeger waren er nog meer en nog grotere dode bomen hier, meen ik mij te herinneren.  Van “Het Paradijs” lopen we richting Sysseltse laan. We lopen niet door naar de Nieuwe Kazernelaan, want ik heb geen zin om ons oude huis nog eens te zien. Op het terrein van de gesloten kazernes (Simon Stevinkazerne, etc.) is een nieuwe woonwijk met grote dure huizen in aanbouw. Met een beetje moeite vinden we de weg langs het hek en komen zo weer bij de Rijksweg uit. We steken de Rijksweg over en dan moeten we nog een stukje langs de rand van de hei en door het Edese bos voordat we bij ons hotel en onze auto aankomen. We hebben iets meer dan 15 km gelopen. Het was mooi.

Wandelen in de Sysselt: Hanneke en Mama (1977)

We beginnen rustig naar huis te rijden. Als we de oude Rijksweg richting Utrecht rijden, komen we eerst langs het NIZO, het instituut waar we met mijn vader in zijn laboratorium naar bacteriën mochten kijken en waar hij heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van een nieuwe Nederlandse kaas die, waarschijnlijk op zijn initiatief, “Kernhemmer” werd genoemd naar het landgoed naast het NIZO. Zo kwamen we mijn vader ook nog even tegen, maar dat is een heel ander verhaal …

Herfst in de Sysselt (november 2019)

___

Voor of tegen Europa? Wat een onzin

Iedereen die verder kijkt dan ideologische vereenvoudigingen van de werkelijkheid zal moeten bekennen dat de EU niet alleen veel voordelen heeft gebracht voor veel (maar niet alle) inwoners van de lidstaten, maar ook heel veel nog onopgeloste problemen heeft veroorzaakt. De invoering van de Euro – een politiek gemotiveerd maar economisch weinig doordacht experiment – heeft bijvoorbeeld heel veel ellende gebracht voor mensen in landen als Griekenland en Spanje. In de Europese verkiezingen heb ik D66 gestemd, een partij die de noodzaak van goede Europese samenwerking in het vaandel heeft geschreven. Toch heb ik me nogal geërgerd aan de verkiezingsleus “Vóór Europa!”. Daarmee spiegelt deze partij met een even simplistische leus de simplistische leuzen van de rechtse of linkse populisten, allerlei variates op “Tegen Europa!”: de SP met “Laat Brussel niet de Baas zijn” en de Nexit-leuzen van Wilders.

Als we de slogans van de politici willen geloven, gaat het er dus om vóór of tegen Europa te zijn. Maar wat betekent dat eigenlijk, voor of tegen Europa zijn? Ik zou het niet weten. Ook ik ben niet enthousiast over alles wat er in Brussel gebeurt, maar een Europa zonder EU lijkt me een heel gevaarlijk scenario. Als we de EU slopen, dan is er nog steeds een Europa, hoe zeer wij ook “tegen Europa” zijn. En ik vermoed dat dit Europa armer, gevaarlijker en onrechtvaardiger zal zijn dan het huidige Europa. Toen ik onlangs het hokje D66 met mijn potlood rood maakte, was dat niet omdat ik zo enthousiast ben over Europa. Dat ben ik echt niet, maar dat is geen reden om voor de Europese zelfmoord met PVV, SP en Forum voor Democratie te kiezen.

 

 

The Brexit Mess is in the UK’s political genes

Brexit Negotiation Errors

A Harvard Professor

In December 2018, Deepak Malhotra, a Harvard Business professor and expert on negotiation, wrote an interesting article in the New York Times opinion section: “I’m an expert on Negotations and I Have Some Advice for Theresa May”. He quoted his own article, written in 2016 not long after the Brexit Referendum, in which he addressed basic negotation errors and predicted what could happen next as a result:

“The EU might come to the conclusion that since any deal is going to fall short of the extreme promises made in the UK, it is not worth giving any special concessions at all. I hate to say it, but this is precisely where we are today.” [1]

His prediction was 100% accurate. In his 2018 letter to the editor he addresses May’s basic negotation errors: ignoring the ‘red lines’of her negotiations counterpart and “her refusal to manage expectations from the beginning”. Rather optimistically Malhotra concludes: “It may not be too late for the prime minister to rescue the negotiation process. But to do so, she must first stop negotiating like an agent and start negotiating like a mediator.” [1]

Winning is the Game – Losing is the Result

I tend to fully agree with Malhotra on this conclusion, but only on one condition: it only makes sense in case May and her government really want to negotiate based on a clear understanding of the need for negotiating. I am afraid this understanding is completely absent. Nothing in the development between the 2016 referendum and today is pointing at even the slightest sign of a willingness to negotiate. All the games point at one thing: winning. May has been fighting on many fronts: UK versus EU, Conservatives against Labour, May against hardliner Brexiteers, May against her Ministers and finally Government against Parliament. She has lost 99% of all fights, but still it is difficult to discover any real trend towards negotiation and consensus building.

My Dissertation (1987): I could not believe what I heard

Of course this is nothing unexpected. Reading about the unbelievable Brexit tragedy, I had to think about my dissertation (1987) for which I studied policy processes in both the Netherlands and the United Kingdom. It was about the formation of energy policy, the use of technical and economic information and styles of negotiation. After studying our Dutch debates on nuclear energy, energy saving and low energy scenarios, I took the ferry to Harwich and travelled through the UK to interview key people in policy debates and policy formulation during the early 1980s. The questions in the UK policy debate were not too different from the questions discussed in the Netherlands. My ‘zero hypothesis’ for my UK interviews was that I would find processes in the UK similar to those in the Netherlands. No hypothesis could have been more naïve. In many interviews, I could not believe what I was hearing. Whereas in the Dutch debates there were continuous attempts at bridging divergent views and interpretations, the UK landscape of positions remained fragmented. In the Netherlands, relevant minority positions were taken seriously. In the UK, minority positions simply lost against majority positions.

British Style Majority Rule

In my dissertation, I wrote about the forecasts in the low energy debate:

“The British style in the low-energy debate caused a relatively fast institutinal reassessment of energy forecasts. … .. …. (T)he debate was highly effective. It could be effective because it did not entail extensive negotiation procedures involving powerful minorities, such as were seen in the Netherlands and in Western Germany. In this respect, the energy forecasting case is just an example of the effectiveness of majority rule politics versus the time-consuming procedures in countries which organize their political decision making on the basis of the proportionality principle.
On a different level however, this British style may prove highly ineffective, as it does not solve any of the underlying societal conflicts.” [2]

Negotiation Skills Deficiency Genes

Today, 32 years after I defended my dissertation, not too much has changed in the UK policy tradition. Governing by simple majorities is still in the UK’s political genes. It may still work in certain situations to a certain extent, but its limits are becoming painfully visible, not only because of the gradual breakdown of the UK two party system and the imminent crisis in the conservative party. Governing by simple majorities was not any realistic option after the Government lost its majority in parliament after May failed to win the 2017 elections, which were meant to strengthen her political basis.

Majority rule politics does not provide solutions for the UK’s complex policy issues today that intrinsically require superior negotiation skills, including skills for creating majorities in an increasingly fragmented political landscape. Such skills are scarce among the current elite.

Moreover, in the area of trade relations, skills that may have existed before the UK joined the EU are completely gone.  At the time of the Brexit decision, the UK did not have any trade negotiator. Already in 2017, the Norwegian prime minister said:

“We do feel that sometimes when we are discussing with Britain, that their speed is limited by the fact that it is such a long time since they have negotiated.” [3]

The UK has a political culture that does not foster negotiation skills. The present political elite is therefore completely incompetent to deal with their huge tasks ahead. In principle, the problem could be solved by sending all top politicians to a 10 day course with professor Malhotra at Harvard. But so long as the absence of elementary negotiation skills is not being recognized as a problem, this will remain sheer phantasy.

May 24: Exit May

Finally on May 24, May announced her exit. It was not surprise at all. Another scenario would not have been possible. It was clear from the outset, on the basis of a very small set of parameters that her strategy was bound to fail. In her own party, she did not have any majority of any plan that could have been accepted by other parties that were essential to create a majority. By moving into the direction of the radical Brexiteers, she would lose support from Labour and others. By moving into the direction of less radical voices in Labour and elsewhere, she would lose support in her own party. There was no other scenario possible. She should have resigned right after the 2017 elections or she should have chosen a completely different role from that moment on, a mediating role (see above) in which all responsibilities for the outcome of the negotations should have been transferred to the political parties. But,  in the UK context, this may be a far-fetched illusion.

References

[1] Deepak Malhotra, I’m an Expert on Negotiations, and I Have Some Advice for Theresa May. Maybe there’s still hope. NYT 20 Dec. 2018. https://www.nytimes.com/2018/12/20/opinion/brexit-theresa-may-negotiations.html

[2] R. de Man, Energy Forecasting and the Organization of the Policy Process, Disertation, Amsterdam 1987  https://rdeman.nl/oldsite/download/dissertatie1.pdf

[3] Norwegian prime minister Erna Solberg says long membership of EU has left Britain without key skills for successful trade talks. The Guardian, 5 Jan. 2017, https://www.theguardian.com/politics/2017/jan/05/uks-lack-of-negotiating-experience-may-lead-to-very-hard-brexit

 

Onze eerste Etrog

Wat heeft u ermee gemaakt??

Wij hebben een bio-groentenabonnement. Dat wil zeggen dat elke donderdag een grijze bestelbus de straat in komt rijden. De bestuurder zet dan een papieren zak voor onze deur, belt kort aan en rijdt meteen weer weg. Hij lijkt niet geïnteresseerd te zijn in onze reacties, hoewel die soms best de moeite waard zijn. De laatste keer zat er een veel te grote langwerpige bleke citroen in de bruine zak. Op het begeleidende schrijven stond dat ik een ‘cedar’ had gekregen, maar ik vond geen duidelijke beschrijving op internet. Dus de bio-boer uit Katwijk maar even een foto gemaild met de intelligente vraag “Wat is dit nu?”. Het keurige antwoord bevatte de voor mij al bekende maar nog steeds onbegrijpelijke informatie “Je hebt een cedar ontvangen.”

Een rare citroen ….

Gelukkig zat er een bijlage bij de e-mail, waarin stond dat het om een etrog ging, een verre voorouder van de citroen. De vrucht bestaat voornamelijk uit schil, maar gelukkig schijn je daarmee van alles te kunnen doen. Stukjes schil met olijfolie in de salade was één suggestie. Onze leverancier leek het ook niet allemaal zo precies te weten. Anders had die niet het volgende verzoek meegestuurd: Wellicht dat u ons nog een berichtje wilt sturen over wat u ermee gemaakt heeft en uw ervaring.

Het voelde een beetje alsof je een fiets koopt en de fietsenmaker stuurt je een mailtje: Wij zijn benieuwd wat u eigenlijk met die Gazelle bent gaan doen.

 

Zwaaien met lulav en etrog

Het zoekwoord “Etrog” gaf ons meer aanknopingspunten dan het woord “cedar”. Na een half uurtje zoeken op websites en youtube-filmpjes kwamen we in de wonderlijke wereld van Joodse rituelen terecht.

Lulav en etrog

De Etrog speelt een belangrijke rol in de rituelen van het Loofhuttenfeest (Soekot). Een belangrijk element daarvan is het zwaaien met de lulav en de etrog, symbolen van de oogst. De lulav is een palmblad, waaraan twee stel andere takken zijn bevestigd, twee wilgentakken en drie takken van de myrthe. De lulav wordt in de rechterhand en de etrog in de linkerhand gehouden, waarbij ze elkaar moeten raken. De lulav wordt tijdens het ritueel in zes richtingen bewogen in de juiste volgorde: naar voren, naar rechts, naar achteren, naar links, naar boven en naar onderen.

Deze kost wel 1000 dollar!

Er worden hoge eisen gesteld aan de kwaliteit van een koshere etrog: hij moet niet alleen van een echte etrogplant afkomstig zijn (herkenbaar aan de vorm van de vrucht, het steeltje en de zaden), hij moet ook mooi en helemaal gaaf zijn. Voor een perfecte etrog wordt in de Verenigde Staten duizend dollar neergeteld. Een niet perfecte maar nog acceptabele etrog krijg je wel voor minder, voor 40 tot 150 dollar.

Een heerlijke cake

 

De cake en wat er van de etrog overbleef

Als de etrog zijn rituele functie heeft vervuld, kan hij nog nuttig zijn in de keuken. De meeste etrog-recepten staan op Joodse websites onder titels als “wat doen we met de etrog na Soekot?”. Onze etrog had waarschijnlijk de test voor ritueel gebruik niet kunnen doorstaan, maar het was wel een echte etrog voor keukengebruik. Van de website http://www.joyofkosher.com haalde Petra een uitstekend recept voor een cake waarin geraspte etrog-schil en etrog-sap wordt verwerkt. Het grootste deel van de vrucht – vruchtvlees, pitten, het meeste van de schil – belandde gewoon in de vuilnisbak. Het resultaat viel zeker niet tegen. De cake was heerlijk. Een smakelijk bijproduct van het Joodse feest dat wij niet gevierd hadden op basis van een rare vrucht uit ons groentenpakket. Zoiets verzin je niet.

 

Smakelijk eten!

 

 

De Kievit – het verst in biologisch

Wie ook in een biologisch groentenpakket is geïnteresseerd verwijs ik naar de website van De Kievit.

Bullet Point Stammering – the verb as endangered species

People, Planet, Profit and more simplifications

Ask a manager in the corporate social reponsibility department (CSR) of a large corporation a few questions and you will get something like the following answers. Question: “What is CSR all about?” Answer:  building corporate trust capital,  managing public risk issues, issue-based stakeholder management, value-based communication!”, probably with a few more exclamation signs. Now that we know what CSR means, we then ask: “What actually do you mean by sustainability?”. The manager will probably try to inform you about the most essential building blocks of sustainability and say: “Planet, People, Profit”. Maybe that sounds a bit vague to you and you ask: “Can you explain a bit more? I don’t have a clue what you are talking about!”. He may then try to clarify his PPP formula  by adding: “The company’s sweet spot in the triangle of economic, social and ecological values.” Similar conversations can be held about any interesting subject, for example about biodiversity. “What is important for protecting biodiversity?”. The biodiversity manager or public servant, if he speaks Dutch, may try to impress you by shouting: “It is about the three centrally important Vs: “Veiligheid, Voortplanting en Voedsel” (safety, reproduction and food). Complex realities are easily reduced to a small number of single words.

The absence of verbs

I have been presenting at many congresses, workshops and trainings and every time I am struck by the absence of verbs in answers to my questions. For example, I ask something about the climate problem and I am bombarded by lists of words like: 1.5 degrees, CO2 emissions, IPCC models, tradeable certificates, reduction and adaptation strategies. People talk in bullet-point lists and almost  never I hear a sentence like  “the continued emission of X billion tons of CO2 is most probably leading to an average temperature increase of y degrees Celsius, leading to the following damage to the economy, etc.”

PowerPoint Poverty

Lazy Presentations

We should not blame our audience too much for their poor language, as we, the consultants, experts, gurus and facilitators, are continuously teaching in that sort of terrible language. Instead of using the strength of our language (in terms of richness in words, grammatical constructions, etc.) to evoke lively pictures of what mean, we use boring pictures and poor language in our poor PowerPoint presentations. We often prepare PowerPoints before we have a clue what we want to say and how we want to say it instead of preparing a good speech and then decide how we could possibly use a PowerPoint of a Pretzi to support our argument.

Disastrous Dogmas

Current PowerPoint culture is based on a small number of disastrous dogmas, such as:

  1. Pictures always tell more than text.
  2. Never use more than three of four lines of text on a slide. Never use a slide with text only.
  3. Complete sentences on a PowerPoint sheet can never work. Use bullet-points.

There are many contexts where such rules do make sense, but as a dogma they lead us exactly into the wrong direction. It is certainly true that pictures often tell more than text. They easily appeal to emotions and if that is what you want, use them. But they are also a perfect instrument for evoking emotions that we do not want or for telling lies. Language provides for logical tools that pictures can’t (see also my earlier blog, in German). The advice not to use too much text makes sense, but there are certainly issues for which texts, spoken or written, cannot be missed. Sometimes we do need longer texts.

Stripping the Verbs

misleading simplicity

The third advice is the most dangerous one. It strips verbs from sentences. When we do that, we do not realise that the verb is often the most important word in a sentence. It just cannot be missed.

Compare a triangle with “economic, social and ecological” at the corners and “sustainability” in the middle to the following sentence:

text only – needed for serious discussion

“we call an economic activity sustainable if that activity is not only creating economic and social value the society, but does not harm the ecological system on which the longer term viability of that economic activity eventually depends.”

If you really want to explain “sustainability”, use one slide with only this longer text and, if this helps, some sort of triangle as a background. As the example pictures on this page show, the text version looks, at first sight, more boring, but is much more useful for explaining the issue.

Misleading simplicity

By using the triangle instead of the text version, we can easily allow for conclusions that are logically invalid. Pictures can free us from the discipline of logic. A common, but false, interpretation of sustainability is that it is about finding an equilibrium between social, economic and ecological goals. The triangle suggests that we can trade a bit more economy against a bit less ecology. That is wrong: keeping well-functioning ecosystems is a condition for generating economic and social values. By drawing a triangle, we are visually suggesting that the three elements are equal, but logically they aren’t.

The Verb – an endangered species

In principle, there is nothing wrong with use bullet point lists or simple triangles, but if the list (or the triangle) is the only element the reader (and the presenter!) is eventually able to memorise, we create people who not only write bullet-point language, but also speak bullet-point, and think in terms of bullet-points.

This is not weird theory. This is reality. Many people I meet perfectly know, for example, the bullet points People/Profit/Planet, but do not have a clue how these connect to each other. They know the building blocks, but they do not have the glue – the verbs – to connect them.

Perhaps we need a new Charity: the Society for the Protection of the Endangered Verb.

_____________

 

In an earlier publication, I wrote about the limitations of visual communication. I wrote (in German):

….  fragte sich: „Was können Bilder, was Wörter nicht können?“. Seine Schlussfolgerungen hätten ein wenig anders ausgesehen, wenn er auch eine zweite Frage gestellt hätte: „Was können Wörter, was Bilder nicht können?“ Dann hätte er vielleicht die Gefahren einer rein auf (emotional ansprechenden) Bildern stützenden Definition der Wirklichkeit entdeckt.

Translation:

… asked: “What can we express by pictures that cannot be expressed by words?”. His conclusion would have looked a bit different if he had asked a second question as well: “What can be expressed by words that cannot be expressed by pictures?” In that case he might have discovered the dangers of defining reality only on the basis of emotionally attractive pictures.