Onder de Westerlichttoren

Dit jaar hielden wij een heel bescheiden herfstvakantie: één nachtje in hotel ‘De Torenhoeve’ onder de vuurtoren bij Nieuw Haamstede. Behalve de duur was het niet zo bescheiden:  een stormachtige Noordwestenwind, een wilde zee, stranden die schitterden door afwezigheid en prachtig licht tijdens en tussen de herfstbuien. Ook niet bescheiden waren de prachtige herfstkleuren van wilde kardinaalsmuts en allerlei andere struiken met rode bessen.

Brouwersdam

Bij de Brouwersdam

Toen we in de late ochtend bij de Brouwersdam stonden, had ik mijn bril uit zekerheid maar in de auto gelaten. Ik was bang dat hij af zou waaien. De woeste zee sloeg tegen de basaltblokken van de dam en er stonden opvallend veel Duitsers in de vliegende storm te kijken, maar waarnaar eigenlijk? Er was niets te zien. Meeuwen lagen plat met hun buik tegen de grond gedrukt op de zanderige parkeerplaats. Iets verderop waren nog wel een aantal idioten aan het windsurfen. Iedereen zijn hobby’s. Van de meestal aanwezige zeehonden bij de spuisluis op de Brouwersdam was geen spoor en ook zaagbekken en duikers konden we wel vergeten.

Achter het raam bij Dickenz

We dronken maar een kopje koffie in het cafetaria ‘Dickenz’ een stukje verderop. De tafeltjes in het verwarmde gedeelte waren alle bezet. Dus wij zaten vrij koud maar wel droog in het andere gedeelte. Een stel Duitsers aan een andere tafel hadden ruzie met lekkend water dat door een gat boven de tafel naar beneden kwam druppelen en hielden het maar voor gezien.

Het verdwenen strand

Een half uur later zaten ook wij weer in de auto, op weg naar ons hotel onder de vuurtoren, de ‘Torenhoeve’ dus. We checkten in, trokken onze regenbroeken aan en maakten een wandeling in de storm door de duinen en langs het strand. Tenminste, dat was de bedoeling. Er was helemaal geen strand. De schuimende zee stond tot aan de duinen, waarvan af en toe grote brokken het strand op vielen. Eenzaam in het water stonden de afvalbakken voor de badgasten. Normaal zijn die diep in het strand ingegraven, maar nu stonden ze helemaal vrij. De wandeltocht naar de volgende slag over de duinen hebben we maar afgebroken en zijn een stuk teruggelopen en vandaar op de volgend plek de duinen over.

De rode bessen van de kardinaalsmuts staken prachtig af tegen het groen van de duinen en het (inmiddels) blauw van de lucht. Helemaal mooi waren de doorkijkjes naar ‘onze’ toren, de met de rode spiraal versierde Westerlichttoren.

De vuurtoren



De vuurtoren van Schouwen, de Westerlichttoren, staat er sinds 1837. De vuurtoren is vooral bekend van zijn opvallende rode spiraal die erop geschilderd is. Elke niet piepjonge Nederlanden kent die vuurtoren van het 250 gulden biljet. Oospronkelijk was de vuurtoren gewoon grijs, maar toen in 1931 het vliegveld in gebruik genomen werd, moest hij meer gaan opvallen. In 1935 werd hij beschilderd en, omdat er met de verf van alles mis ging in, 1937 de witte banen nog eens, nu met een mengsel van 100 kg cement en 130 liter karnemelk.  Oorspronkelijk bleef het onderste gedeelte wit, maar de spiraal werd in 1955 helemaal tot onder doorgetrokken. In 2020 werd de vuurtoren opnieuw in de verf gezet. Er scheen een iets minder felle rode kleur te worden gebruikt. Dit leidde tot allerlei emoties. Een woordvoerder van de Belangenvereniging Nieuw Haamstede zei:

"We hebben al zeventig jaar een prachtige kleur op deze vuurtoren zitten, Vuurtorenrood. Dat maakt hem iconisch. Op heel Schouwen-Duiveland en ver daarbuiten kent iedereen de vuurtoren van Haamstede... ...  En nu gaan ze zonder overleg met ons, en alle andere mensen die op het eiland wonen, de kleur veranderen. Ik denk niet dat ze beseffen waar ze mee bezig zijn en wat ze vernietigen!"

bronnen:

https://docplayer.nl/107385486-Beschrijving-en-waardering-van-nautische-objecten-in-nederland-de-vuurtoren-van-west-schouwen-vuurtoren-van-haamstede-westerlichttoren.html

https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/122149/Burgh-Haamstede-ziet-nieuwe-kleur-vuurtoren-niet-zitten

Avond bij de Strandloper

Erg veel vogels zagen we niet. Wel kwamen er af en toe zwermen spreeuwen over en af en toe zagen we daar koperwieken tussen. Ik heb ze niet kunnen fotograferen. Via de volgende slag bereikten wij het strand bij het strandpaviljoen ‘De Strandloper’.

De keuken ging bijna dicht, maar we konden er nog een echt lekkere schol verorberen en daarbij een Texels bier drinken. Voordat we naar het hotel liepen, was er een prachtige zonsondergang. Aan de horizon waren nog vrij veel wolken. Dus we zagen de zon niet in de zee zakken. In plaats daarvan waren er prachtige luchten en wolken in alle kleuren tussen geel en rood.

Een mooie wandeling

De wandeling die we vrijdag maakten, hadden we zeker al vijf keer eerder gemaakt, maar het blijft één van de mooiste wandelingen door de Zeeuwse duinen en bossen (zie kaartje hiernaast). Op deze mooie herfstdag was het eerste stuk prachtig. Het regende niet, maar de zon scheen regelmatig terwijl de wind nog steeds vrij hard blies. Het was geen vogelweer. De telelens had ik ook thuis kunnen laten, maar ik heb toch leuke plaatjes van de vrij talrijke damherten kunnen maken. Op een koude herfstdag als deze schijnen de mannetjes het op hun heupen te krijgen door een hormoonstoot die hun tot ‘burlen’ aanzet in de bronstarena’s, waar ze rivaliserende bokken weg jagen als ze niet zelf weggejaagd worden.

Daar verzamelen ze de hindes om zich heen met wie ze zullen paren. In het late voorjaar worden dan de kalfjes geboren. Wij hoorden op verschillende plekken dit typische lage geluid van bronstige damhertbokken.

In het mooie bos zagen wij behalve bomen niet zo veel. Opvallend was dat hier helemaal geen paddenstoelen waren. Vogels waren er niet veel, althans niet zichtbaar. Na een lunchpauze in strandpaviljoen ‘De Schaar’ in Westenschouwen vroegen wij ons af of een wandeling tegen de Noordwestenwind wel een goed idee zou zijn. Het viel mee en het was veel sneller dan door de duinen. Het strand was weer wat breder geworden, maar het was duidelijk te zien hoe de zee tot aan de duinen was geweest een dag eerder.

Over het strand liepen lange ijzeren buizen, waarmee zand uit zee het strand op kon worden gespoten. De hier en daar aanwezige waarschuwingen voor drijfzand waren waarschijnlijk niet actueel, want de zandsuppletie-operatie leek niet aan de gang. Toch liepen we maar op veilige afstand van die buizen vlak langs de zee. Ik geloof niet dat we over drijfzand hebben gelopen. Behalve een zilvermeeuw hier en daar hebben wij niets bijzonders gezien. Niet ver van de vuurtoren gingen we de duinen over, waar we weer konden genieten van de mooie herfstkleuren van kardinaalsmuts, rozenbottels en verschillende bessen. Wellicht vlogen er weer koperwieken, maar ze waren te ver weg.

Over de ongebruikelijk lange avondspits op de terugweg ga ik maar niets schrijven. Toen we in de late middag Leiden bereikten, waren we minder dan twee dagen van huis geweest. Toch was het een echte vakantie.

 

Dit was niet ons eerste bezoek aan Schouwen. Zelf was ik er al in 1958 en 1960 geweest en samen waren er sinds 2011 al zeker vier keer. Zie voor mijn ervaringen uit 1958 en 1960 dit verhaal.

One thought on “Onder de Westerlichttoren”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *