Congratulations, Boris!

Dear Boris,

I could hardly sleep last night. Many scenarios played in my head: Corbyn the new PM, a hung parliament, endless parliamentary sessions, battles about prorogation. What a relief this morning: you had secured and you had strengthened your position as the democratically chosen PM.

It was certainly not easy to get there. No other British politician had to spread so many flagrant lies as you did, but they were absolutely necessary to secure this spectacular victory, to finally “GET BREXIT DONE”.

Your political enemy, Mr Corbyn, turned out to be your best friend, after all. His complete lack of popularity was a gift from heaven. Not only is his physical appearance a guarantee for instantaneous distrust, his completely outdated Marxist class struggle theories and his entirely unclear Brexit position were enough to undermine Labour’s political credibility. Congratulations, too, Jeremy!

Of course, many of your critics envy your great success and keep nagging about problems you will encounter when implementing your Brexit strategy. Industrial investments, already declining at an alarming rate, will dwindle even more rapidly. Large parts of the automobile industry, which depend on flawless supply chains, will move to Germany and other European countries. Head Quarters of many international companies will prefer Dublin or Amsterdam. Labour shortages will haunt many organisations, especially in the service and health sector. Serious conflicts will threaten peace in Northern Ireland again. Scotland’s motivation to leave the Union will strongly increase. The money for all the beautiful presents you promised during your campaing will not be there. After all, the net payments to the EU are many times lower than you said: you tactically forgot to include agricultural payments from the EU to the UK, for example.

These critics tend to forget two important things. First, they seem two assume that Brexit was and is your main political goal. It is not. Your political goal is to collect power, as much power as possible. Brexit is not your first goal. Brexit is your means to your end. Second, they seem to assume that you have a Brexit strategy, but you haven’t. You certainly have a beautiful collection of Brexit slogans and these were exactly what you needed until today. The slogan “GET BREXIT DONE” was more than brilliant, but you can only admit that you do not know at all what it means. The same for “GETTING BACK CONTROL”: psychologically superb as it refers to basic human needs and fears. Who does not want more control? The critics will ask: “control over what, for whom, etc.?”, but these are irrelevant questions. The important thing is that you managed to strike exactly the right chord in large parts of the UK population with the right political result: Boris PM with a large majority, Boris getting back control.

Now that you have secured your power position, you can get to work and even think about how to get Brexit done. I wish you lots of success during the 2, 5 or 15 years this will take.

Sincerely,

Reinier de Man

 

 

 

Op zoek naar mijn moeder – een wandeling bij Ede

Mijn moeder en Petra (november 2018)

Vorig jaar november  overleed mijn stokoude moeder in Haren bij Groningen. Twee weken daarvoor waren we nog bij haar op bezoek gegaan. We maakten een korte rolstoeltocht door Haren. We kwamen door prachtige lanen waar de bomen hun mooiste herfstkleuren lieten zien. Mama genoot van een kort bezoekje aan een bloemen- en  plantenwinkel in het centrum. Deze november wilden we nog even aan haar denken, we wilden haar sterfdag niet somber herdenken maar opgewekt  ‘vieren’.

Nu doen wij in mijn familie niet aan grafstenen of urnen. Daar konden we niet naar toe.  Ik moest iets anders verzinnen. Ik wilde ergens heen waar zij in mijn herinnering nog sterk aanwezig is. Dat had Doetinchem kunnen zijn (waar ze nog langer heeft gewoond dan in Ede), maar Doetinchem zegt mij bijna niets. Veel verder dan het Rode Kruisplein en de verplichte bezoekjes aan Montferland of uitspanning ‘Het Peeske’ zijn we meestal niet gekomen.

We besloten naar Ede te gaan, naar de Ginkelse heide en de daarbij gelegen bossen. Daar zouden we haar zeker tegen kunnen komen.  Zij heeft vanaf 1954 tot rond 1985 daar gewoond en ik zelf tot 1968. Dat lijkt allemaal heel lang geleden, maar zo voelt het niet. Ede is mijn jeugd, de lagere school, middelbare school, het vertrek van mijn vader, de NJN in Wageningen en nog veel meer. Het is de plek waar mijn moeder het gezin ondanks zware tegenslagen min of meer draaiende wist te houden. Het is de plek waar ik als student regelmatig terugkwam om me door mijn moeder te laten verzorgen als ik na te veel drank en te weinig slaap ingestort was.

De Ginkelse heide (2019)

Als de ergste files zijn opgelost, rijden we op vrijdagavond rustig via Utrecht naar Ede. Voorbij Veenendaal moet je een stukje A30 volgen om op de oude Rijksweg aan de Noordkant van Ede te komen. Langs die Rijksweg gingen Huibert en ik kikkervisjes en stekelbaarsjes vangen. Hier is nu alle landelijkheid vervangen door garagebedrijven, meubelboulevards en soortgelijke weilandwinkels. Ook ten Noorden van de Rijksweg zijn wijken uit de grond gestampt. We slaan de weg naar Otterlo in en na een paar honderd meter zijn we bij het vrij lelijke maar mooi gelegen “Parkhotel De Bosrand.”  In de auto hebben we gefantaseerd  over heerlijke bitterballen een frisgetapt donker biertje. Dat is er allemaal niet. We kunnen wel flesjes trappistenbier krijgen met nootjes erbij. We zitten vrijwel alleen in de grote zaal, maar het bier smaakt goed en de bediening is vriendelijk.  De inrichting van het hotel is wat gedateerd, maar alles doet het. We hebben een ruime, erg stille, kamer en de badkamer is helemaal in orde.

De volgende ochtend zitten we rond half negen aan het ontbijt. Er zijn meer gasten dan we hadden vermoed. Qua leeftijd vallen wij hier niet uit de toon. Het is een goed ontbijt met goede koffie. Het blijkt geen enkel probleem te zijn dat we een lunchpakket maken voor onderweg.

Het Edese Bos

Vanuit het hotel lopen we zo het Edese bos in. Alles is nog precies zoals in mijn herinnering, het mooie gemengde bos met statige beukenbomen, sparren, dennen, lariksen  en berken. De herfstkleuren zijn zeker zo mooi als een jaar geleden in Haren. Met een klein boogje lopen we door het bos naar de rand van de Ginkelse hei. In de late vijftiger jaren kon je bij de boekhandel Dragt zo’n zwartwit-prentbriefkaart kopen met de titel “Ede – langs de Traa” (met daarbij waarschijnlijk de vermelding “Echte Foto – Nadruk Verboden” , zie bijv. https://www.geografischwandelen.nl/natuurlijk-ede-1/meer-weten-over/de-edese-traa ).

Bosrand – Ginkelse heide

De Traa is de strook tussen bos en hei, in de 18e eeuw als brandgang ter bescherming tegen heidebrand aangelegd. Hier lopen we weer langs de Traa van mijn jeugd. Ik ben aangenaam verrast hoe weinig hier veranderd is. We blijven niet langs de Traa lopen maar steken de Ginkels hei over naar het bos aan de overzijde. Niet ver daarvandaan liggen twee kleine vennetjes, “De Kreelsche Plas” en “De Heidebloem”.   Een van deze plasjes was de enige plek waar je bij ons in de buurt kon schaatsen. Ik vertel Petra nog hoe daar de plaatselijke glazenwasser de leiding had. Alle kinderen moesten meehelpen de baan schoon te vegen en hij bepaalde welke kant je op mocht rijden. Het plasje was echter zo klein dat je goed “beentje over” moest beheersen, want de baan was één scherpe bocht zonder een recht stuk.

Ginkelse heide rond 1967

Langs de heiderand lopen we een vrij lang stuk totdat we bij het Veluwe-Natuurcentrum komen, een door enthousiaste vrijwilligers gerund centrum waar je informatie over de natuur kunt krijgen, natuursouvenirs kunt kopen en natuurlijk koffie met koek kunt gebruiken met je leeftijdsgenoten. Als we de koffie op hebben en we op het punt staan de tocht te vervolgen, spreek ik de dienstdoende vrijwilliger aan en vertel dat ik tot 1968 in Ede heb gewoond en dat ik zo blij ben dat hier nog zo veel is overgebleven van het mooie landschap van toen.

Mijn moeder aan de bosrand (1968)

Ik breng ter sprake dat wij aan de Nieuwe Kazernelaan woonden en dat op de hei tegenover ons huis plotseling bulldozers verschenen die de het land geschikt maakten voor de aanleg van een nieuw kazerneterrein. Niemand in de straat wist er iets van. Nederland rond 1960. De man van het Natuurcentrum vertelt vervolgens hoe hij, wonend op de Arnhemse weg, nog een aantal jaren daarvoor onaangenaam verrast werd door de aanleg van de Buurtmeesterlaan, Middelbergweg en omgeving. Ja, daar woonden mijn klasgenoten, zeg ik. Die buurt ken ik maar al te goed.

Van het Natuurcentrum is het niet lang lopen naar de Schaapskooi. Hij staat er nog. Afgezien van een paar parkeerplaatsen erbij is er niets veranderd. In de Schaapskooi verblijven een paar schapen en lammeren, maar de schaapskudde zelf bevindt zich aan de Zuidkant van de Ginkelse hei.

Reinier bij de Schaapskooi (1965)

Reinier bij de Schaapskooi 54 jaar later

Wij lopen daarheen. Er komt een heel klein beetje zon door en dat levert prachtige beelden op. Schapen op de hei met tegenlicht. Je loopt hier door een schilderij van Anton Mauve.

De Edese schaapskudde op de Ginkelse heide

We steken de hei over  en lopen een stukje langs de bosrand. Dan komen we bij het bos waar mijn moeder wel heel vaak gewandeld moet hebben, de Sysselt, ingeklemd tussen E35, de spoorlijn naar Arnhem en het grote dorp Ede.  Ook zelf heb er heel veel gelopen. Ik heb er vogels gekeken en insecten bestudeerd. In mijn NJN-tijd had ik op veel plekken in het bos conservenblikken (voorzien van gaten voor afwatering) ingegraven en controleerde een tijd lang hoeveel en welke loopkevers erin waren gevallen.

Mama en August, waarschijnlijk in ‘Het Paradijs’ (1968)

De Sysselt is weer even prachtig als vroeger. Met vogels hebben we weinig geluk deze keer – geen zwarte spechten, goudvinken of bijzondere mezen. We moeten het doen met merels, zwarte kraaien, een enkele buizerd, kool- en pimpelmeesjes en af en toe het geluid van een bonte specht.

De herfstkleuren zijn prachtig. Af en toe vergeten we wat we hier eigenlijk aan het doen zijn. We zijn op zoek naar mijn moeder. Maar dan is ze er toch even. Aan het eind van een lange statige beukenlaan loopt zij, een al wat oudere vrouw met een degelijke ongezellige jas zoals zij altijd had. Ook de kleur klopt, een sportief lichtblauwe tint. Ik maak een paar foto’s van de mooie herfstige beukenlaan. Petra vindt die laan ook erg mooi, maar zegt: “Je moet even wachten tot die mevrouw met de blauwe jas uit beeld verdwenen is. Zij verstoort de rust.” Ik neem de foto nog eens, nu zonder mijn moeder, omdat zij volgens Petra de rust zou hebben  verstoord.

Aan het eind van deze laan zie ik heel duidelijk mijn moeder ….

We lopen na deze vluchtige ontmoeting verder naar een stuk bos met de prachtige naam “Het Paradijs”. Hier speelden we vroeger. Hier klommen we op bomen of reden met de fiets van de heuvels af. Vroeger waren er nog meer en nog grotere dode bomen hier, meen ik mij te herinneren.  Van “Het Paradijs” lopen we richting Sysseltse laan. We lopen niet door naar de Nieuwe Kazernelaan, want ik heb geen zin om ons oude huis nog eens te zien. Op het terrein van de gesloten kazernes (Simon Stevinkazerne, etc.) is een nieuwe woonwijk met grote dure huizen in aanbouw. Met een beetje moeite vinden we de weg langs het hek en komen zo weer bij de Rijksweg uit. We steken de Rijksweg over en dan moeten we nog een stukje langs de rand van de hei en door het Edese bos voordat we bij ons hotel en onze auto aankomen. We hebben iets meer dan 15 km gelopen. Het was mooi.

Wandelen in de Sysselt: Hanneke en Mama (1977)

We beginnen rustig naar huis te rijden. Als we de oude Rijksweg richting Utrecht rijden, komen we eerst langs het NIZO, het instituut waar we met mijn vader in zijn laboratorium naar bacteriën mochten kijken en waar hij heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van een nieuwe Nederlandse kaas die, waarschijnlijk op zijn initiatief, “Kernhemmer” werd genoemd naar het landgoed naast het NIZO. Zo kwamen we mijn vader ook nog even tegen, maar dat is een heel ander verhaal …

Herfst in de Sysselt (november 2019)

___

Weinig te beleven bij kanalen en meren zonder water

In vakanties moet niets gebeuren

Vakanties zijn bedoeld om bij te komen van het drukke leven. Over de beste vakanties valt niets te vertellen. Alleen als de auto kapot gaat, je een been breekt op een wandeltocht of als het hotel in brand vliegt, heb je echt iets te vertellen, maar wie wil dat? De meeste vakantieverslagen zijn slaapverwekkend saai en zo hoort het.

Koeien bij Ökördi

Ook ons verblijf in Hongarije zat vol met heerlijke leegte, landschappen zonder spannende vergezichten, dorpen met geen enkel bijzonder huis. Waar we waren – in de omgeving van Kiskőrös – was het dun bevolkt en gelukkig konden we de paar mensen die we tegenkwamen niet verstaan. Ook de bordjes konden we niet lezen.

Genieten van de leegte

We genoten met volle teugen van het gezonde niets daar. Af en toe maakten we wel een wandeling over de puszta, langs de koeien, de bomen, half in elkaar gezakte boerenhuizen en onduidelijke opslagplaatsen van metalen voorwerpen waarvan we niet echt wisten wat ze waren: waarschijnlijk iets dat de boeren gebruikten in hun boerderijen of op het land. De varkens in een grote stal konden we helaas wel ruiken en onplezierig horen gillen. Gelukkig zagen we ze niet.

Kolon-tó

Waar is het water?
Op de  kaart geen meer te zien bij Izsak

We gingen die dag de natuur in. Wij hadden begrepen dat er niet zo ver weg in de buurt van het plaatsje Izsak een belangrijk watervogelgebied zou zijn, het Kolon-meer. We hadden grote problemen om dat meer te vinden. Voor de zekerheid raadpleegden we op onze telefoon Google maps, maar we zagen in de buurt van Izsak op de kaart helemaal geen water. Bij een winkel in Izsak vroegen wij (met behulp van Google translate) naar de weg naar het Kolon-tó. Het werd duidelijk dat we een stukje door moesten rijden tot over de spoorwegovergang en dan links. We deden zoals ons gezegd werd en we kwamen in een natuurgebied met vooral veel bomen, struiken en riet, maar water zagen we niet. We reden kilometers over zandwegen, meer geschikt voor een four wheel drive dan onze auto. Toen we besloten maar om te keren, kwamen we vast te zitten in het zand. Met heel veel gas en een loeiende slipkoppeling kwamen we eruit. Uit de auto steeg een vervaarlijke schroeilucht op. Maar gelukkig ook nu geen spannende vakantieverhalen over boeren, die ons met hun tractor uit het verlaten Hongaarse bos moesten slepen.

Water!
Kolon-tó – het meer dat een moeras was

Tenslotte vonden we een plek van waar we te voet een hoge kijkhut konden bereiken aan de rand van dit zogenaamde meer. Van bovenuit de kijkhut konden we zien dat er wel degelijk nog heel veel water in zit. Het meer is één groot moerasgebied, een paradijs voor allerlei soorten vogels. Wij zagen zilverreigers, bruine kiekendieven en rietgorzen. Later kwamen daar nog heel veel prachtige bijeneters bij.

Een kanaal zonder water

We hadden die dag nog niet genoeg van de Hongaarse wetlands en besloten na dit mooie meer ook maar eens een kanaal te gaan bekijken. Tegen zonsondergang gingenop weg naar het Ökördi csatorna, niet ver van onze tijdelijke woning in Ökördi bij Kiskőrös, dat duidelijk op de kaart was aangegeven.. Misschien waren daar wel watervogels, dachten we. Waar het kanaal zou moeten zijn, vonden wij  een weelderige begroeiing van brandnetels, wilgen en het bekende spul dat overal wel wil groeien.

Satellietbeeld van het dichtgegroeide Ökördi-kanaal

Op de kaart stond een mooi blauw streepje, maar water was er niet.  Eigenlijk ook wel rustig. Geen watervogels of andere heftige indrukken dus. We genoten van de zonsondergang en liepen terug naar Ökördi.

 

Een kanaal met water

De volgende dag liepen we wat verder en kwamen bij het hoofdkanaal uit, het Duna-völgyi-főcsatorna. Dit was wel een echt kanaal met veel water, riet aan de kanten en hier en daar een visser met een of meer hengels.

Het enige wat hier voor enige opwinding zorgde, was een incident met een wat oudere visser. Hij had waarschijnlijk een grote vis willen pakken en was aan de kant van het water een stuk het riet in gegleden, waar hij op eigen kracht niet meer uit kon komen. Wij konden een goede daad verrichten. Wij tilden de man op, die gelukkig niets gebroken had en die dag weer naar huis kon in zijn eigen autootje.

Een goede afloop

Die avond zaten we te eten in het totaal pretentieloze restaurant Fortuna in Kiskőrös. Hier zaten gewone boeren over onbelangrijke dingen te praten. Wat wij hier aten, waren we de volgende dag alweer vergeten.

Fortuna Étterem

Tussen twee happen door zeiden we tegen elkaar: het waren mooie dagen, we hebben van de rust en van de ruimte genoten, maar was er eigenlijk iets gebeurd? Nee, eigenlijk bijna niets. Het was vakantie.

De Romantiek van de Autoslaaptrein

Für die deutsche Version, siehe diese Seite.

Genieten in de trein

Dat waren nog eens tijden. Er waren nog geen hogesnelheidstreinen. De Loreley-Express of de TEE Rheingold reed langzaam over de bochtige rails aan de linkeroever van de Rijn van Koblenz naar Mainz.

Met de Loreley -expres naar Zwitserland (maart 1967 – op weg naar mijn vader)

Met een glaasje wijn in de restauratie kon je naar de Loreley aan de overkant van de Rijn kijken. Of je reed ‘s avonds met de autoslaaptrein richting Italië of Oostenrijk. Heerlijk tafelen bij zonsondergang, de auto ergens achter de lange trein en je bed gespreid in de comfortabele slaapwagen.

Het kan nog steeds

Maar het kan nog steeds. Althans dat dachten we toen we onze plannen smeedden voor een romantisch begin van onze vakantie in Oostenrijk en Hongarije. Het ticket voor een enkele reis Düsseldorf-Villach  kwam op € 819,60.

21 jaar geleden reden wij met de DB-autoslaaptrein uit Düsseldorf naar Villach. Hier Hans en Saskia bij aankomst in Villach (1998)

Maar daar krijg dan ook wat voor. Een eigen coupé in een echte slaapwagen, twee heerlijke warme maaltijden ‘s avonds in in de treinrestauratie en een “Schlemmerfrühstück” vóór aankomst in Villach. Het is wel duur, maar als je het doet, moet je het goed doen.

De voorpret duurde niet zo heel lang. Nog ruim voor het vertrek werden onze romantische gevoelens in een klap uit de wereld geholpen met een e-mailtje met de tekst: “Leider ist es aus betrieblichen Gründen nicht möglich, in dem von Ihnen gebuchten Zug unser BordRestaurant mitzuführen. Deswegen müssen wir Ihre Buchung für das Abendessen an Bord stornieren.” Onduidelijk wat voor bedrijfsredenen er zouden kunnen zijn, maar het begon ons te dagen dat we niet bij een heel goed bedrijf geboekt hadden.

Beoordeling 1,6: Never Ever

Aankomst van de DB Autoslaaptrein, Villach 1998

Nader onderzoek leerde dat de autoslaaptrein Düsseldorf-Villach door de Deutsche Bahn niet meer rendabel kon worden geëxploiteerd en tenslotte was overgenomen door het schimmige bedrijf Train4You, dat autoslaaptreinen onder de merknaam Urlaubsexpress aanbiedt. De klantenbeoordelingen die ik op internet vond, lieten er geen twijfel over bestaan dat de annulering van de restaurantwagen naadloos aansloot bij  een dikke catalogus van rampzalige ervaringen die andere reizigers rapporteerden. Onder kopjes als Never-never again, Avoid, Never ever en Very Bad las ik over totaal verouderd materieel, kapotte WC’s, ontbrekende wagens, vieze bedden, smerige ontbijten, beschadigde auto’s,  ondragelijke temperaturen en urenlange vertragingen. Van de reviews op Trustpilot was 69% in de categorie ‘bad’. Op Google scheen Urlaubsexpress een score van 1,6 behaald te hebben. De treinreiswinkel in Leiden bleek dit product niet langer te willen verkopen. Waarom zou ik hiervoor 800 Euro betalen? Ik besloot de zaak maar af te zeggen. Een dagje extra rijden is ook niet zo erg en een hotel hoeft zeker niet meer dan € 100 voor een nacht te kosten. Ik schreef Train4You een e-mail met het verzoek om annulering en ogenblikkelijke terugbetaling van de reissom, waar ik gezien hun juridische voorwaarden recht op leek te hebben. Geen reactie. We besloten dan toch maar het risico te nemen en ik stuurde een e-mail waarin ik mijn annulering annuleerde: reactie na 10 minuten. Ze waren blij met mijn besluit en garandeerden dat er snacks en dranken in de trein te verkrijgen zouden zijn.

Voedselhulp in Düsseldorf

Stationsrestaurant in plaats van restauratiewagen

Op 28 juli gingen we met een extra voorraad eten en drinken bij ons op weg. De autoreis naar Düsseldorf, met een kleine pauze vlak voor de grens, ging probleemloos en ruim op tijd kwamen we bij het laadpunt voor auto’s aan. Ik mocht de auto er vrijwel meteen op rijden. We hadden tijd genoeg voor een stevige maaltijd in het station van Düsseldorf.

Na de maaltijd reed de trein het station binnen en konden wij instappen. Onvoorstelbaar, zulke oude wagons had ik lang niet gezien, wagons die hier en daar weg staan te roesten op verlaten rangeerterreinen, maar deze reden blijkbaar nog.

Rijdend schroot van Urlaubsexpress

De deur van onze wagen was moeilijk open te krijgen, maar iemand kreeg het met veel geweld toch voor elkaar. Onze coupé was best mooi, een echte ouderwetse slaapcabine met maximaal drie bedden en een eigen wastafel. We maakten snel kennis met de buren, een ouder echtpaar uit Engeland, die hun teleurstelling dat er geen restaurant was, probeerden te verwerken. Zij hadden zich zo verheugd op het romantische diner aan de Rijn. Zij hadden die e-mail blijkbaar niet gezien. Wij konden onze eerste goede daad verrichten en stelden onze broodjes en kaas ter beschikking. Zo hoefden zij geen honger te lijden.

Toch nog even: Romantiek aan de Rijn

De beloofde kar met snacks en dranken kwam niet langs, maar gelukkig hadden wij ons eigen bier en onze eigen chips meegenomen. Zittend in onze privé-coupé genoten wij met volle teugen van de ouderwetse reiservaring: heel langzaam langs de Rijn met uitzicht op de rivier, de kastelen en de wijngaarden. Even kwam het gevoel van het echte langzame reizen weer terug. Even waren wij terug in de tijd waarin er nog geen ICE’s tussen Keulen en Frankfurt raasden.

Kapotte WC’s, ondrinkbare koffie

De uiterst vriendelijke en behulpzame steward kwam langs om onze bedden uit te klappen en toen begon een nacht rammelen over sporen in Duitsland en Oostenrijk. Ook stond de trein ergens bij München urenlang stil. Toen het ochtend werd, waren inmiddels drie van de vier toiletten in onze omgeving defect en op toilet nr. 4 was het een onbeschrijflijke bende.

Aankomst in Villach

Omdat er nog steeds geen restauratierijtuig was, werd het “Schlemmerfrühstück” in de coupé geserveerd, een plateau met droge broodjes en porties beleg, aangevuld met een warme drank, die koffie geweest moet zijn, hoewel je dat niet kon ruiken of proeven. Het ontbijt had € 14,90 per persoon gekost.

Vakantie!

De trein kwam op tijd in Villach aan. Het duurde even voordat ik de auto eraf kon rijden, maar toen kon de vakantie echt beginnen. Toch fijn dat we niet dat hele stuk hebben moeten rijden. Het was geen romantische maar zeker wel een interessante ervaring.

Het werd een mooie vakantie.

Na de vakantie stuurde ik Train4You een e-mail met mijn klachten. Ik kreeg het volgende antwoord:

Sehr geehrter Herr de Man,
vielen Dank für Ihre Nachricht.
Wir haben diese zur Bearbeitung an unser Kundenmanagement weiter geleitet. Sie werden von dort so schnell wie möglich benachrichtigt.

Dat zal wel nooit gebeuren.

 

Mijn e-mail aan Train4You is te vinden op
https://www.trustpilot.com/review/www.urlaubs-express.de

Die Romantik des Autoreisezuges

Reisegenuss in der Bahn

Schöne Zeiten waren das. ICEs gab es noch nicht. Langsam fuhren Loreley-Express und TEE Rheingold über die kurvigen Schienen am linken Rheinufer zwischen Koblenz und Mainz.

Mit dem Loreley -express in die Schweiz (März 1967 – auf dem Weg zu meinem Vater)

Im Bordrestaurant, mit einem Glas Wein in der Hand, sah man auf der anderen Seite des Rheins die Loreley. Oder man fuhr am Abend mit dem Autoreisezug in Richtung Italien oder Österreich. Leckeres Abendessen bei Sonnenuntergang, mit dem Auto irgendwo hinter dem langen Zug und mit einem bequemen Bett im luxioriösen Abteil des Schafwagens.

Das gibt es  auch heute noch …

Vor 21 Jahren sind wir mit dem DB Autoreisezug nach Villach gefahren. Hier Hans und Saski bei Ankunft in Villach (1998)

Aber das kann man auch heute noch. Zumindest dachten wir das, als wir unsere Pläne für einen romantischen Start in unseren Urlaub in Österreich und Ungarn entwickelten. Eine Einzelfahrkarte Düsseldorf-Villach kostet zwar €819,60 aber dafür bekommt man auch was! Ein eigenes Abteil in einem richtigen Schlafwagen, herrliches Abendessen für zwei Personen und, vor der Ankuft in Villach, ein sogenanntes “Schlemmerfrühstück”. Nicht billig, aber wenn man so etwas macht, muss man es richtig machen, war unser Gedanke.

 

Unsere Vorfreude hat nicht sehr lange gedauert. Bereits viele Tage vor der Abreise waren unsere romantischen Gefühle auf einen Schlag verschwunden als eine E-Mail mit dem folgenden Text eintraf:

Ankunft des DB Autoschlafzuges, Villach 1998

“Leider ist es aus betrieblichen Gründen nicht möglich, in dem von Ihnen gebuchten Zug unser BordRestaurant mitzuführen. Deswegen müssen wir Ihre Buchung für das Abendessen an Bord stornieren.”

Es war uns nicht klar, was unter „betrieblichen Gründen“ zu verstehen wäre, aber es wurde deutlich, dass wir bei einer nicht sehr zuverlässigen Firma gebucht hatten.

Kundenbeurteilung 1,6: Never Ever

Aus näheren Recherchen lernten wir, dass der Autoschlafzug Düsseldorf-Villach von der Deutschen Bahn nicht mehr ohne Verlust betrieben werden konnte und dann von einem wenig soliden Unternehmen, Train4You, das unter der Marke Urlaubsexpress operiert, übernommen wurde.

Die Kundenbeurteilungen, die ich im Internet gefunden habe, zeigen ganz klar, dass die Stornierung des Speisewagens sich nahtlos fügt in den umfangreichen Katalog katastrophaler Erfahrungen, die von vielen Reisenden rapportiert wurden. Unter Überschriften wie Never-never again, Avoid, Never ever und Very Bad fand ich Meldungen über total veraltetes Zugmaterial, kaputte Toiletten, fehlende Wagen, schmutzige Betten, ungenießbares Frühstück, Autoschäden, unerträgliche Temperaturen und stundenlange Verspätungen. 69% der Beurteilungen auf Trustpilot waren in der Kategorie “bad”. Auf Google schien der Urlaubsexpress eine Durchschittsbeurteilung von 1,6 von 10 zu haben. Das Zugreisebüro “Treinreiswinkel” in Leiden wollte die Zugreisen von Urlaubsexpress wegen der mangelnden Qualität nicht länger verkaufen.

Warum sollte ich für diese Reise 800 Euro zahlen? Meine Entscheidung war, die Reise zu stornieren. Einen Tag mehr fahren, ist kein großes Problem und für weniger als € 100 bekommen wir ein gutes Hotel für eine Nacht. Ich schrieb eine E-Mail an Tran4You mit der Bitte um Stornierung und sofortige Rückzahlung des Reisebetrages, wozu der Anbieter aufgrund der rechtlichen Bestimmungen im Kundenvertrag verpflichtet war. Es kam keine Reaktion. Wir haben dann beschlossen, trotzdem das Risiko einzugehen und ich habe eine E-Mail geschickt, in der ich meine Stornierung stornierte. Auf diese E-Mail kam innerhalb von 10 Minuten eine Reaktion: Train4You freute sich auf meine Entscheidung und sie garantierten, dass im Zug auf jeden Fall Getränke und Speisen erhältlich sein würden.

Nahrungsmittelhilfe in Düsseldorf

Bahnhofsrestaurant statt Speisewagen

Am 28. Juli sind wir, mit extra Essen und Trinken an Bord, aus Leiden losgefahren. Die Autoreise nach Düsseldorf, mit einer kurzen Pause knapp vor der deutschen Grenze, ist ohne Problem verlaufen und rechtzeitig erreichten wir den Autozugterminal Düsseldorf. Ich konnte ohne zu warten unmittelbar auf den Zug fahren. Wir hatten viel Zeit, die wie für ein gutes Essen im Düsseldorfer Hauptbahnhof verwenden konnten.

Nach dem Essen kam der Zug im Bahnhof an und wir durften einsteigen. Unvorstellbar, solche alte Zugausrüstung hatte ich schon sehr lange nicht mehr gesehen: Wagen, die man normalerweise nur noch verrostet auf verlassenen Rangiergeländen sieht, sind hier noch im Einsatz!

Der fahrende Schrott vom Urlaubsexpress

Die Tür unseres Schlafwagens war nicht leicht zu öffnen, aber mit viel Gewalt gelang es einem Mitreisenden doch. Unser Abteil war nicht schlecht, eine echte altmodische Schlafkabine mit maximal drei Betten und einem eigenen kleinen Waschbecken.

Schnell lernten wir unsere Nachbarn kennen, ein älteres englisches Ehepaar. Sie versuchten ihre Enttäuschung, dass es kein Zugrestaurant gab, zu verkraften. Sie hätten sich riesig über ein romantisches Abendessen am Rhein gefreut. Anscheinend hatten sie keine E-mail empfangen. So konnten wir unsere erste gute Tat an diesem Tag erbringen. Wir stellten unseren Nachbarn unsere Brötchen und unsere Käse zur Verfügung, so dass sie nicht hungern mussten.

Trotz allem: Romantik am Rhein

De versprochene Getränke- und Snacksservice kam den ganzend Abend nicht vorbei, aber glücklicherweise hatten wir unser eigenes Bier und unsere eigenen Snacks mitgenommen.

Während wir in unserem privaten Abteil saßen, genossen wir das altmodische Reisen: am Rhein entlang mit Blick auf den Fluss, die Schlösser und die Weinberge. Für einige Momente kehrte das gute Gefühl des langsamen Reisens zurück aus einer Zeit, in der noch keine ICEs zwischen Köln und Frankfurt am Rhein vorbei rasten.

Defekte Toiletten, ungenießbarer Kaffee

Zum vereinbarten Zeitpunkt kam unser äußerst freundlicher und hilfsbereite Steward, um unsere Betten für die Nacht vorzubereiten. Dann fing die lange Nacht an, in der unser Zug über die deutschen und österreichischen Gleise rasselte. An einem Punkt, wahrscheinlich bei München, hielt der Zug stundenlang an. Als es Morgen wurde, waren mittlerweile drei der vier Toiletten in der Nähe von unserem Abteil defekt. Die vierte Toilette war  unbeschreiblich dreckig und dort fehlten Papier und Seife.

Weil der Restaurantwagen noch immer fehlte, wurde das “Schlemmerfrühstück” im Abteil serviert: ein Karton mit trockenen Bröttchen und kleinen Portionen Butter, Käse und Marmelade, ergänzt durch ein warmes und braunes Getränk, das wahrscheinlich Kaffee war, obwohl man das weder riechen noch schmecken konnte.

Dieses Frühstück hatte € 14,90 pro Person gekostet.

Urlaub!

Ankunft in Villach

Der Zug traf rechtzeitig in Villach an. Es dauerte einige Zeit, bevor ich das Auto vom Zug hinunter fahren konnte, aber dann konnte der Urlaub wirklich anfangen. Es war trotz der Schwierigkeiten schön, dass wir diese lange Strecke nicht selbst fahren mussten. Es war keine romantische aber sicherlich eine interessante Erfahrung.

Es wurde ein schöner Urlaub.

Kundenmanagement

Nach dem Urlaub habe ich Train4You eine E-Mail mit meinen Beschwerden geschickt. Ich bekam die folgende Antwort:

Sehr geehrter Herr de Man,
vielen Dank für Ihre Nachricht.
Wir haben diese zur Bearbeitung an unser Kundenmanagement weiter geleitet. Sie werden von dort so schnell wie möglich benachrichtigt.

Das wird sicherlich nie passieren.

Meine E-Mail an Tran4You steht auf:
https://www.trustpilot.com/review/www.urlaubs-express.de

Mit herzlichem Dank an Annette Krapp, die so freundlich war, Korrekturen in meiner Übersetzung aus dem ursprünglichen niederländischen Text vorzuschlagen.