Katholicisme

Boże Ciało: processie

Op de tweede donderdag na Pinksteren vieren katholieken in veel landen het “Hoogfeest van het heilig lichaam en bloed van Christus”, in Nederland wel sacramentsdag in in Duitsland “Fronleichnahm” genoemd. In Polen “Boże Ciało”, het lichaam van God, dit jaar op 31 mei. Het is in Polen – hoe kan het ook anders? – een officiële feestdag en ik bevond me die dag in het stadje Górowo Iławieckie, niet zo ver van de Russische enclave van Kaliningrad.

Om half elf heb ik mijn fiets bij de kerk geparkeerd waar al tientallen mensen wachten op het einde van de mis en het begin van de heilige processie.

P1000403.jpg

Op het moment dat de priester met zijn gevolg de kerk uit komt, weet ik niet wat ik meemaak. Alle mensen knielen vroom op straat. Er worden wat teksten uitgesproken en dan vertrekt de stoet. Er loopt iemand mee met een draagbare versterker en een meisje zingt in een daarmee verbonden microfoon behoorlijk vals eindeloos dezelfde melodie. Op Wikipedia vind ik:

“Op die dag wordt de sequens Lauda Sion gezongen in de H. Mis en op talrijke plaatsen wordt na de Mis de geconsacreerde heilige hostie in een monstrans geplaatst, ter aanbidding. Ook gaat op deze dag de sacramentsprocessie uit, waarbij de priester het Allerheiligste Sacrament (de heilige Hostie) in een monstrans door de straten van de parochie ronddraagt.https://nl.wikipedia.org/wiki/Sacramentsdag
Zie ook https://de.wikipedia.org/wiki/Fronleichnam

P1000411.jpg

Ik loop op een afstandje achter de processie aan. De mensen lopen met berkentakken in hun handen. Veel meisjes zijn als kleine engeltjes met bloemen in hun haar opgemaakt.

Onderweg vindt een aantal rituelen plaats, onder meer bij het stadhuis van het plaatsje. En als er een gebed wordt uitgesproken valt iedereen in de inmiddels tot honderden mensen aangegroeide menigte meteen op zijn knieën. Waar ben ik?

P1000416.jpg
Knielen op het marktplein

Ik vind dit niet minder dwaas dan Moslim-rituelen in Mekka. Hoe komen de mensen zo gek om gedachteloos de rituelen te volgen? Het heeft iets engs.

 

Godslastering

Met mijn afkeer van dit feest bevind ik me in goed gezelschap, want Luther keurde dit feest – “een godslastering” – ten strengste af. In 1530 schreef hij:

„Ich bin keinem Fest mehr feind … als diesem. Denn es ist das allerschändlichste Fest. An keinem Fest wird Gott und sein Christus mehr gelästert, denn an diesem Tage und sonderlich mit der Prozession. Denn da tut man alle Schmach dem heiligen Sakrament, dass man’s nur zum Schauspiel umträgt und eitel Abgötterei damit treibet. Es streitet mit seiner Schmink und erdicht’en Heiligkeit wider Christi Ordnung und Einsetzung. Denn er es nicht befohlen hat also umherumtragen. Darum hütet euch vor solchem Gottesdienst!“

Als de processie teruggekeerd is bij de kerk, ga ik op het plein een ijsje eten. Alle winkels zijn dicht behalve de ijssalon. Daar komen ook veel gezinnen hun kinderen verwennen. In hun witte miskleding genieten ze van dit uitje. Ik ben en blijf een buitenlander die dag.

Kerken, kruisen en bloemen

Als je door Polen fietst, is overal het katholicisme zichtbaar. Ik heb nergens zoveel wegkapelletjes en wegkruisen gezien als daar, ook niet in Baden-Württemberg of Beieren. Overal zijn kerken, vaak helemaal niet zo oud, want veel zijn pas gebouwd na de Tweede Wereldoorlog, na het verdrijven van de Duitsers (Pruisen) uit dit deel van de wereld. Wat ook opvalt, is het grote aantal bloemenwinkels op het platteland. Dit houdt zeker direct verband met de uitgebreide graf- en kerkhofcultuur.

Fietsen in Polen
Het echte platteland
Met Patrzyk in de keuken
Fietspad als ontwikkelingsproject
Katholicisme
Mikaszówka
De Poolse taal
De jaren 70

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *