Zaken doen in mijn onderbroek

Tegen zessen komen we in Kirov aan. Op het perron worden we begroet door onze chauffeur, een vrij magere vent in een typisch Russisch armoedig nepleren jasje. Hij loopt met ons mee naar zijn oude Volga. We rijden door Kirov,  een wat grauwe stad. Het is er nog erg rustig rond deze tijd.

John en onze chauffeur op het station van Kirov

Niet lang nadat we ten Noorden van de stad de Vyatka zijn overgestoken beginnen de bossen. Er rijden veel vrachtwagens van bedenkelijke kwaliteit. Regelmatig komen we een kapotte vrachtwagen tegen met een triest kijkende bestuurder die naast zijn wagen een sjekkie draait. Sommige vrachtwagens liggen op hun kant met afgebroken wielen.  Na ongeveer twee uur rijden komen we in Bezbozhnik aan.

bij de afslag naar Murashi (van Google maps street view 2013)

Het enige wat we willen, is slapen. Dat hebben we in de trein te weinig gedaan. We worden afgezet bij de gastenkamers in een schamel gebouwtje van de houtonderneming. John en ik hebben een eenvoudige kamer met twee eenvoudige bedden. Het is tegen achten. We doen de gordijnen dicht en besluiten nog een uurtje te gaan slapen. “Good night”, zegt John. Ik zeg het hem na.

We slapen zeker een half uur en dan wordt er op de deur gebonkt. Ik stap mijn bed uit en loop in mijn onderbroek naar de deur. Ik doe de deur open en daar staat onze gastheer Yuri, de directeur van Maiskles. Ik geef hem een hand en realiseer me dat dit de eerste keer in mijn zakenbestaan is dat ik een nieuwe relatie in mijn onderbroek begroet, maar ik weet dan nog niet dat ik die avond nog met een fles bier in mijn hand vrijwel naakt naast hem zal zitten.

Yuri en John in Bezbozhnik

Kom mee ontbijten, mijn vrouw wacht op jullie, zegt hij in het Russisch dat John voor me vertaalt. We kleden ons aan en dan rijden we met de directeur mee naar zijn huis. Wij worden verwelkomd door zijn sympathieke vrouw. We ontbijten met pannekoekjes, brood, augurken en dergelijke. Er is natuurlijk kwark, maar daar houd ik niet van.

We lopen die ochtend een stukje door het dorp Bezbozhnik. Afgezien van een paar lelijke flatgebouwen bestaat het dorp vooral uit vrijstaande houten huizen met tuinen waarin vooral groente wordt verbouwd. Het dorp is ontstaan toen Stalin de bosbouw en de houtindustrie wilde bevorderen. Tot dan woonden er in dat gebied Russen met een streng orthodox geloof in schrille tegenstelling tot de geïmporteerde bos- en industriearbeiders voor wie niet eens een kerk moest worden gebouwd.

Op een zandweg door het dorp

Het dorp kreeg van de oorspronkelijke bewoners de bijnaam: het dorp der goddelozen, Russisch Bezbozhnik. Er staat voor zover ik weet nog steeds geen kerk. Het leven in deze streek is hard. In de winter is het onaangenaam koud en liggen er dikke pakken sneeuw. In de zomer word je lek geprikt door de muggen en steekvliegen. Wat dat betreft komen we precies in het juiste seizoen: te laat voor de sneeuw, te vroeg voor de muggen.

De lunch met Yuri, zijn vrouw, het bestuurslid en John

We lunchen met Yuri, zijn vrouw en een belangrijke bestuurder van zijn bedrijf in het meest armoedige restaurant dat ik ooit gezien heb. Op de verveloze buitenmuur staat het woord “BAR” in cyrillisch schrift. Binnen is de tafel gedekt met een plastic zeiltje en daarop de gebruikelijke vishapjes, komkommer, tomaten, brood, kaas en zelfs een fles wijn. Het gesprek in het Russisch kan ik niet volgen, behalve als John af en toe iets vertaalt. We zijn hier om te kijken of we iets kunnen doen aan de verduurzaming van de houtketen, bijvoorbeeld door FSC-certificering, maar de gesprekken leveren weinig concreets op.

Na de lunch kijken we nog even naar de houtfabriek. Het is zaterdag en er is relatief weinig activiteit in de fabriek. Toch gaan we even kijken waar de treinen met hout aankomen en met planken vertrekken. We zijn daarna nog even in de houtzagerij. Die ziet er redelijk netjes uit. Er wordt hard gewerkt. Alle machines komen zo te zien uit West Europa.

In de fabriek van Maiskles

De avond eten we weer bij de directeur en zijn vrouw. Maar we gaan eerst naar zijn sauna, de ‘banya’ in het Russisch. Het is er gloeiend heet, vooral vanaf het moment dat je water over de hete kooltjes giet. Daar zitten we dan naakt, met een handdoekje over onze edele delen en een heerlijke fles koud bier in de hand. Waar deze reis toe leidt, weten we niet. Waarschijnlijk helemaal nergens toe, maar hij is op dat moment al een doorslaand succes. Je kunt natuurlijk een reis boeken met een reisbureau en alle bezienswaardigheden van Moskou en St. Petersburg bekijken en misschien ook nog over de hele spoorlijn naar Vladivostok rijden, maar dan zie je Rusland niet. Dit is Rusland, denk ik en giet nog wat heerlijk bier in mijn zwetende lichaam.

Tijdens het eten vraagt Yuri of we het leuk vinden om op zondag naar het bos te gaan om zijn net gekochte nieuwe jachtgeweer uit te proberen. Ja, daar hebben we wel zin in.

Vervolg

 

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *