Een Russisch geweer

 

John en de vrouw van Yuri

Om een uur of tien rijden we in de stevige four-wheel-drive jeep van Yuri het bos in. De wegen liggen vol grote stenen en we moeten af en toe stromend water oversteken. Na een stuk rijden komen we bij een open plek in het bos dat vooral uit sparren en berken bestaat, zoals zo veel bossen in Rusland. Door slecht management van de bossen ontstaan te veel open plekken die dan door vooral door berken worden opgevuld. Door deze ‘verberking’ van de Russische bossen staan inmiddels veel papierfabrieken honderden kilometers van de goede productiebossen. Yuri stopt de auto vlakbij een picknickplaats bestaande uit drie banken en een tafeltje daartussen.

John en Yuri in het bos

Het geweer wordt uitgeladen. Wat een joekel! Dit geweer lijkt te zijn gebouwd om op één kilometer afstand een eland te kunnen schieten.  Yuri loopt nog even naar de auto om een schietschijf te halen. Vergeten! Dan maar een krant. Daar kun je ook op schieten. De krant wordt in de boom gehangen en dan laadt Yuri voorzichtig het geweer en haalt de beveiliging er af. Op dat moment heeft hij een levensgevaarlijk wapen in handen.

Het eerste schot

Op ruime afstand van de opgehangen krant geeft hij vuur. Een daverende knal met een enorme echo. Hij heeft de krant redelijk geraakt. Hij vindt de kogel, raapt die op en dan is het de beurt aan John. Yuri bereidt het geweer voor en pas op het allerlaatste moment ontgrendelt hij de zekering. Het enige wat John moet doen is schieten en raken. Dat laatste lukt hem niet. Yuri is nog geruime tijd op zoek naar de kogel, maar die moet als verloren worden beschouwd. Wil onze Nederlandse gast misschien ook eens proberen? Ja, dat wil ik wel. Yuri laadt het geweer en geeft mij het in geladen toestand aan mij en maant mij tot uiterste voorzichtigheid. Ik zie de krant en richt zo goed als ik kan het geweer daar op. Wat een vreselijke knal! Zo van dichtbij is zo’n schot heel indrukwekkend. We kijken naar de krant. Bingo! Ik heb hem redelijk in het midden geraakt.

Het gat in de krant

Bij de M van het zinnetje “PRAJS-LIST NA REKLAMU” zit een groot gat. Mijn reputatie is gered. Ik kan het. Wil onze Hollander misschien nog een keer schieten? Nee, dat hoeft niet. Straks moeten we mijn tweede kogel honderd meter van de krant gaan zoeken. Het geweer is getest en heeft de test met glans doorstaan. Nu is het tijd voor de formele inwijding. Er wordt een fles Wodka uit de auto gehaald en er worden glaasjes op de motorkap geplaatst een ook nog wat brood en frisdrank. Nee, we kunnen nog niet gaan drinken. Eerst moeten wij het geweer plechtig toespreken. We moeten het geweer veel geluk toewensen in zijn verdere jachtbestaan. Wat ik gezegd heb, weet ik niet meer, maar het ging er in ieder geval om dat er maar genoeg wilde zwijnen en elanden door zouden sneuvelen.

Op het geweer!

Na de plechtigheid rijden we door het bos over de slechte wegen, dwars door beken en over ruige hellingen terug naar het dorp Goddeloos. Daar wacht ons – hoe kan het ook anders – een zondagse maaltijd met veel wodka en nog meer toespraken.

Vriendschap

Tijdens de maaltijd zijn er evenveel wodka-rondes als disgenoten. Iedereen moet iets zeggen. De regel is dat de spreker dan zijn hele glaasje moet leegdrinken. Meestal wordt het je wel vergeven als je dat niet steeds bij alle andere sprekers doet. Dan is het mijn beurt. Ik doe het in het Engels, wat dan door John in het Russisch wordt vertaald. Ik zeg: “Misschien kunt u zien dat ik al wat ouder ben en dat ik de tijd van de koude oorlog nog heel bewust heb mee mogen maken. Wij hebben toen veel over het gevaarlijke Rusland gehoord. Wat mij toen wel duidelijk werd, is dat, mocht je ooit een Russisch geweer van heel dichtbij zien, dit zeer waarschijnlijk je allerlaatste levenservaring zou zijn. Dames en heren, vandaag heb ik een Russisch geweer van heel dichtbij gezien, maar gelukkig van de goede kant en ik kan die ervaring nog heel goed navertellen en met u van dit gastvrije onthaal genieten! спасибо (dank u wel)!”

Kinderen in Bezbozhnik

Die middag loop ik nog wat door dit bijzondere dorp. Ik weet niet precies wat ik moet denken. Aan de ene kant, is het hier vreselijk: vreselijk afgelegen, met een vreselijk klimaat en er is helemaal niets te doen. Aan de andere kant zie ik kinderen spelen in een dorp zonder verkeer van betekenis en met onbeperkte ruimte. De kinderen zien er gezond uit en zijn redelijk gekleed. Je kunt het als kind slechter treffen in deze wereld. Ik kom langs het Dom Kultury, dat van ellende bijna uit elkaar valt, maar wie weet wat hier allemaal gebeurt? Zonder kennis zie je niets of, beter, weet je niet wat je ziet. Ik maak mooie foto’s van zwarte rook uitstotende diesellocomotieven die ellenlange treinen met hout voorttrekken en dan moeten we weer op weg naar Nizhny Novgorod.

Een trein rijdt langs Bezbozhnik

In de vroege avond worden we weer met de gammele Volga van de vorige dag door de man in het nepleren jasje opgehaald. Het weer is slechter geworden. Het regent en de regen gaat regelmatig over in natte sneeuw. Op de achterbank van de auto zit een meisje van een jaar of 18. Zij moet maandag weer in Kirov op een of andere school zijn en heeft haar boeken en schriften bij zich. Ik zit voorin en John gaat naast de scholiere zitten. Het ventilatiesysteem van de auto werkt niet en onze chauffeur moet voortdurend met een doek de ruit van condens ontdoen. Het weer wordt heel slecht. Er valt nu heel veel natte sneeuw. De weg is zwaar beschadigd. Er zijn de afgelopen winter (of winters) veel gaten in het asfalt gevallen en er zijn zelfs gedeelten waar de hele weg verdwenen is. Daar rijden vrachtauto’s in grote bogen om de slechte weggedeelten heen. Hier en daar zijn de kuilen zeker een halve meter diep. Het lijkt onze chauffeur niets te deren. Hij rijdt met honderd kilometer per uur over deze half verwoeste weg en al poetsend met zijn katoenen doek in zijn rechterhand stuurt hij met zijn linkerhand behendig om de diepe kuilen heen. Verstijfd van angst ondergaan wij deze foltering en dan zijn we toch opeens in Kirov en rijden we naar het station.

In Kirov staat de nachttrein al klaar. We zoeken onze slaapplaatsen en gaan meteen slapen. “Good night”. “Good night”.

Vervolg

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *