Vierentwintig mooie benen

Maandag 17 mei

Een half uur voordat de trein het station van Nizhniy Novgorod binnenrijdt worden we vrijwel tegelijk wakker. John en ik kijken elkaar aan en zeggen precies tegelijk: “that was terrible!”. We praten nog even over de gevaarlijkste autorit in ons leven. Wat waren we blij veilig aangekomen te zijn en gewoon te kunnen gaan slapen.

OAO Volga

Een auto haalt ons af en rijdt ons naar  de Volga-fabriek in Balakhna. Daar maken we nog een paar afspraken over de vormgeving van de website over ‘corporate social responsibility’. Wij hebben de Engelse teksten geleverd. Zij moeten er iets moois van maken.

Later die dag rijden we naar het vliegveld van Nizhniy Novgorod. We vliegen met een ouderwets vliegtuig naar Moskou.

Niet neergestort

De bagage gaat niet onderin het ruim, maar in een soort net bij de ingang. Onze stewardess is jong, mooi en lijkt onschuldig. John zegt dat hij er niets op tegen zou hebben samen met deze aantrekkelijke vrouw neer te storten. Zij zou het laatste levende wezen zijn dat hij zou zien voor het afscheid van deze wereld. Wij krijgen van de mooie stewardess iets te eten en te drinken. Vervolgens storten wij niet neer, maar komen veilig in Moskou aan.

John heeft kamers geboekt in het schitterende hotel Советский (Sovietsky), ooit het luxe-hotel voor apparatsjiks van de communistische partij, nu een toeristische bezienswaardigheid. Het is een gigantisch gebouw in de stijl van het sovjet-classicisme met meer dan 100 kamers en vele luxueuze zalen. In het hotel bevindt zich tegenwoordig ook het beroemde Yar-restaurant (Ярь). In het oorspronkelijke Yar (toen nog in de Kuznetsky Most) kwamen beroemde Russen zoals Pushkin, Chekhov en Gorky.

Legendarny restoran Yar

In het huidige Yar komen wij in 2004 een avondje plezier maken. Na al die ellende in afgelegen bossen en in gevaarlijke auto’s hebben wij wel wat verdiend. Wij eten in het prachtige restaurant en laten ons verwennen met een flitsende dansshow. Een groep slanke danseressen danst dan weer op mystieke oosterse melodieën, dan weer op Zuid-Amerikaanse ritmes of gepassioneerde Russische muziek vol balalaika’s. Op een bepaald moment zijn we in Moulin Rouge, Montmartre:  vrouwen met lange pluimen aan hun kont. De dames verschijnen steeds in andere kleren en soms in veel minder kleren. Ze zijn niet alleen mooi. Ze kunnen ook dansen.

Omdat de bewegingen zo snel zijn, is het niet zo eenvoudig, maar toch het lukt me om het aantal vrouwen dat tegelijk op het podium staat te tellen. Ik roep enthousiast tegen John: “twelve beautiful ladies!”.

John maakt even een snelle berekening. Hij denkt na en zegt: “twenty-four beautiful legs!!”.

[geschreven in 2017]

Vervolg

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *