Weinig te beleven bij kanalen en meren zonder water

In vakanties moet niets gebeuren

Vakanties zijn bedoeld om bij te komen van het drukke leven. Over de beste vakanties valt niets te vertellen. Alleen als de auto kapot gaat, je een been breekt op een wandeltocht of als het hotel in brand vliegt, heb je echt iets te vertellen, maar wie wil dat? De meeste vakantieverslagen zijn slaapverwekkend saai en zo hoort het.

Koeien bij Ökördi

Ook ons verblijf in Hongarije zat vol met heerlijke leegte, landschappen zonder spannende vergezichten, dorpen met geen enkel bijzonder huis. Waar we waren – in de omgeving van Kiskőrös – was het dun bevolkt en gelukkig konden we de paar mensen die we tegenkwamen niet verstaan. Ook de bordjes konden we niet lezen.

Genieten van de leegte

We genoten met volle teugen van het gezonde niets daar. Af en toe maakten we wel een wandeling over de puszta, langs de koeien, de bomen, half in elkaar gezakte boerenhuizen en onduidelijke opslagplaatsen van metalen voorwerpen waarvan we niet echt wisten wat ze waren: waarschijnlijk iets dat de boeren gebruikten in hun boerderijen of op het land. De varkens in een grote stal konden we helaas wel ruiken en onplezierig horen gillen. Gelukkig zagen we ze niet.

Kolon-tó

Waar is het water?
Op de  kaart geen meer te zien bij Izsak

We gingen die dag de natuur in. Wij hadden begrepen dat er niet zo ver weg in de buurt van het plaatsje Izsak een belangrijk watervogelgebied zou zijn, het Kolon-meer. We hadden grote problemen om dat meer te vinden. Voor de zekerheid raadpleegden we op onze telefoon Google maps, maar we zagen in de buurt van Izsak op de kaart helemaal geen water. Bij een winkel in Izsak vroegen wij (met behulp van Google translate) naar de weg naar het Kolon-tó. Het werd duidelijk dat we een stukje door moesten rijden tot over de spoorwegovergang en dan links. We deden zoals ons gezegd werd en we kwamen in een natuurgebied met vooral veel bomen, struiken en riet, maar water zagen we niet. We reden kilometers over zandwegen, meer geschikt voor een four wheel drive dan onze auto. Toen we besloten maar om te keren, kwamen we vast te zitten in het zand. Met heel veel gas en een loeiende slipkoppeling kwamen we eruit. Uit de auto steeg een vervaarlijke schroeilucht op. Maar gelukkig ook nu geen spannende vakantieverhalen over boeren, die ons met hun tractor uit het verlaten Hongaarse bos moesten slepen.

Water!
Kolon-tó – het meer dat een moeras was

Tenslotte vonden we een plek van waar we te voet een hoge kijkhut konden bereiken aan de rand van dit zogenaamde meer. Van bovenuit de kijkhut konden we zien dat er wel degelijk nog heel veel water in zit. Het meer is één groot moerasgebied, een paradijs voor allerlei soorten vogels. Wij zagen zilverreigers, bruine kiekendieven en rietgorzen. Later kwamen daar nog heel veel prachtige bijeneters bij.

Een kanaal zonder water

We hadden die dag nog niet genoeg van de Hongaarse wetlands en besloten na dit mooie meer ook maar eens een kanaal te gaan bekijken. Tegen zonsondergang gingenop weg naar het Ökördi csatorna, niet ver van onze tijdelijke woning in Ökördi bij Kiskőrös, dat duidelijk op de kaart was aangegeven.. Misschien waren daar wel watervogels, dachten we. Waar het kanaal zou moeten zijn, vonden wij  een weelderige begroeiing van brandnetels, wilgen en het bekende spul dat overal wel wil groeien.

Satellietbeeld van het dichtgegroeide Ökördi-kanaal

Op de kaart stond een mooi blauw streepje, maar water was er niet.  Eigenlijk ook wel rustig. Geen watervogels of andere heftige indrukken dus. We genoten van de zonsondergang en liepen terug naar Ökördi.

 

Een kanaal met water

De volgende dag liepen we wat verder en kwamen bij het hoofdkanaal uit, het Duna-völgyi-főcsatorna. Dit was wel een echt kanaal met veel water, riet aan de kanten en hier en daar een visser met een of meer hengels.

Het enige wat hier voor enige opwinding zorgde, was een incident met een wat oudere visser. Hij had waarschijnlijk een grote vis willen pakken en was aan de kant van het water een stuk het riet in gegleden, waar hij op eigen kracht niet meer uit kon komen. Wij konden een goede daad verrichten. Wij tilden de man op, die gelukkig niets gebroken had en die dag weer naar huis kon in zijn eigen autootje.

Een goede afloop

Die avond zaten we te eten in het totaal pretentieloze restaurant Fortuna in Kiskőrös. Hier zaten gewone boeren over onbelangrijke dingen te praten. Wat wij hier aten, waren we de volgende dag alweer vergeten.

Fortuna Étterem

Tussen twee happen door zeiden we tegen elkaar: het waren mooie dagen, we hebben van de rust en van de ruimte genoten, maar was er eigenlijk iets gebeurd? Nee, eigenlijk bijna niets. Het was vakantie.

Leave a Reply

Your e-mail address will not be published. Required fields are marked *