Oeps!

Bij de fysio

Het was zo’n tien jaar geleden. Ik was weer eens bij de fysiotherapeut voor een of andere klacht. In de regel schreef zij oefeningen (met mooie namen als “de plank” en “de stofzuiger”) voor die geen enkel direct effect sorteerden, maar op een of andere manier wel ergens iets verbeterden. De klacht ging later ongemerkt vanzelf weg, zonder oefeningen. Daar zat ik dan weer tegenover de juf. Om iets te weten te komen van de achtergrond van mijn rugklachten, vroeg zij op indringende toon: hoe oud is jullie matras eigenlijk? Ik gaf een antwoord dat zo schokkend was dat ik het hier zeker niet herhaal. Mijn fysiotherapeut sputterde wat onduidelijke zinnen uit met woorden als “onverantwoord”, “had in die tijd al drie keer vervangen moeten zijn” en “kan je daar echt nog op liggen?”. Zij trok bleek weg. Ik vond dat ik iets moest doen, nu ik haar zo overstuur had gemaakt. “Zal ik een kopje koffie voor u zetten? Suiker en melk? Koekje erbij?”. “Nee”, zei ze, “het gaat wel weer over. Dit is niet de eerste keer dat me zoiets overkomt. Ik heb veel patiënten met Alzheimer en wat die zeggen ….”. Verder kwam ze niet. Ik moest maar weer eens op handen en knieën gaan staan en dan mijn linker knie naar mijn neus bewegen, of zoiets. Meestal snapte ik niets van zulke instructies. Ook deze keer niet.

Proefliggen bij Ikea

Niet lang daarna lagen Petra en ik naast elkaar bij Ikea op proefbedden met proefmatrassen, sommige hard, sommige zacht en sommige instelbaar voor twee aparte slapers. De vraag was ook nog of we er niet meteen een breder bed bij zouden kopen. Al gauw ontstond het idee het nu eens echt goed te doen, niet alleen een goed matras maar een super professioneel bed van meerdere duizend euro’s. Kortom, er ontstonden nu zoveel fantastische opties dat de besluitvorming heel ingewikkeld werd. We kochten uiteindelijk maar niets. Het probleem bleef op de agenda staan.

Inmiddels begon het bejaarde matras onvriendelijke trekjes te vertonen als licht uitstekende stalen veren waar je een beetje omheen moest gaan liggen. Tijd om de aankoop van een nieuw matras nu echt boven op de agenda te plaatsen.

Corona-tijden: de bestelling

Zo gezegd, zo gedaan, maar het waren nu ‘Corona-tijden’, geen mogelijkheid om even gezellig virussen te gaan in- en uitademen in de showroom van Ikea of een of andere beddengigant. Na wat internet-research vond Petra uit dat het door de Consumentenbond als best geteste matras een systematisch slechte beoordeling had bij consumenten, maar dat er een goed getest en bij de slapers in de smaak vallend alternatief was: een matras dat ontwikkeld was door een aantal slimme Delftse ingenieurs, dat heel veel mogelijkheden bezat om het harder en zachter te maken door het verwisselen en omkeren van de samenstellende schuimlagen, en dat je tot na 100 nachten proefslapen mocht terugsturen zonder extra kosten. Even naar de website van dit innovatieve bedrijfje, mobiele telefoon met ING-app bij de hand en gewoon een matras voor ons bestaande bed besteld. Het was niet goedkoop, maar er zaten toch geen risico’s aan.

Een minuut na de internetbestelling kwam er een e-mail, waaruit bleek dat het echt een leuk bedrijfje was dat door die slimme techneuten was opgezet. Er werd gevraagd om de bestelling en de factuur goed te bestuderen, met de waarschuwing daarbij dat het wel om slaapverwekkende materie ging. Haha! De levering zou wel tien dagen kunnen duren, werd ons medegedeeld.

Slapeloze nachten

Twee dagen later stond een vrachtauto van een ons onbekend transportbedrijf voor de deur en leverde een vrij kleine maar loodzware doos af. Met z’n twee sleepten we de doos naar de slaapkamer. Daarin zat onder hoge druk gecomprimeerd het opgerolde matras. Je moest alleen maar de plastic zak openknippen en toen begon het gevaarte zich vol te zuigen met lucht. Oude matras aan de kant, het nieuwe op het bed en beddengoed erop, klaar! Om half elf gingen we naar bed. Het matras voelde wel wat vreemd aan, maar het zou wel wennen. Na twintig minuten verliet ik het bed. Ik kon niet slapen, vooral door de productiechemicaliën die uit de schuimstoffen uitdampten. Ik ben in het logeerkamertjes gaan slapen. De volgende ochtend trof ik Petra naast het bed aan, op een oud matras aan met rood doorlopen ogen en geïrriteerde neus en keel. Zij had het een uur volgehouden. Ik was behoorlijk geïrriteerd. Waarom zeggen ze het er niet bij? Waarom zit er helemaal geen bijsluiter in het pak met instructies voor het in gebruik nemen?

Oeps!

Ik schreef aan het gezellige bedrijfje maar eens een e-mail met onze onaangename ervaringen en het verzoek om de ontbrekende bijsluiter. De volgende dag kwam er antwoord, persoonlijk gericht aan “Ha, Reinier…”. De tekst was van een Hollandse botheid, waar ik in andere landen wel eens naar terug verlang: “Ja, dat klopt. Er zitten nog chemicaliën in. Dat komt omdat de matras recht uit de fabriek komt. Is na twee dagen wel weer over.” Geen enkele poging tot excuses voor het ongemak. Wel zeiden ze de gebruiksaanwijzing bij te sluiten. Die zat er niet bij. Die zat in een tweede e-mail, met de vriendelijke tekst: “Oeps vergeten, Reinier. Hier is die dan.”

De uitwaseming van de kwalijke dampen duurde wel wat langer dan 48 uur. We hebben nog enige nachten naast ons bed geslapen, maar we zijn nu overgestapt. Misschien zou ik mijn fysiotherapeut een berichtje moeten sturen. Maar ik denk niet dat ze zich ons gesprek van tien jaar gelden nog herinnert.

____

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *