Ik had er wel op gerekend dat mijn eerste serieuze digitale camera het een keer zou begeven na meer dan 100.000 sluiterbewegingen. Maar het was niet de sluiter die het begaf maar de software en de menu’s hielden er gewoon om onverklaarbare redenen mee op. Hij fotografeerde nog wel, maar je kon de foto’s niet bekijken op het toestel. Hij leek nu wel op een ouderwets fototoestel waarbij je de foto’s pas zag als ze van de fotowinkel kwamen. Hij heeft het 12½ jaar volgehouden. Had wel iets meer gekund, maar reparatie was niet meer de moeite waard. Hieronder een paar plaatjes van de verschillende jaren: 2014 op de eerste regel en 2026 op de laatste. Het zijn fotografisch niet allemaal hoogtepunten, maar ze geven wel een goede indruk van het leven in de laatste jaren. Ouders, die nog leven, vakanties in Schotland, Frankrijk en andere landen, het leven van onze kinderen en hun partners, corona-pandemie, vogels, libellen en last but not least de kleinkinderen in Noorwegen en Valkenburg.
De laatste foto uit deze camera is een versleten dagpauwoog, bijna net zo versleten als de camera zelf.
Het begin van de D7500
De tijd heeft niet stilgestaan. De D7500, die ik net als vervanging heb besteld, kan weer veel meer, heeft een kantelbaar scherm en kan draadloos foto’s overbrengen met snapbridge. Allemaal heel mooi, maar toch is een fototoestel meestal het minst belangrijke element van fotografie. Met mijn Nikon uit de late zestiger jaren kon je minstens even mooie foto’s maken en soms kan je met een heel eenvoudig mobieltje de mooiste foto’s maken.
____
