Bijna overal zie je ze in parken, in natuurgebieden, in de stad en langs de weg. Het zijn uitnodigingen om te gaan zitten, alleen, met z’n tweeën of met meer mensen. Alleen tijdens mijn fietstochten door de agrarische woestijn van Polen moest ik staand mijn lunch opeten of wachten totdat ik op een bankje in een vies bushokje kon gaan zitten. Als je iemand alleen op een bankje ziet zitten, kan je daar allerlei fantasieën bij hebben. Je kan denken dat zo iemand eenzaam is en naar degene verlangt die daar vandaag (en misschien morgen) niet komt zitten. Maar misschien is die persoon dolblij van de lastige medemens verlost te zijn. Misschien geniet hij of zij van de positieve eenzaamheid.
De twee (mij onbekende) vrouwen in de hortus van Leiden hebben zo te zien echt plezier. De mooie bloemen in de vijver passen goed bij hun (veronderstelde) stemming. Over de twee oudere personen in het mooie herfstlicht bij de lantarenpaal zou ik een verhaal over de levensherfst kunnen verzinnen, maar dat zou waarschijnlijk nergens op slaan.
Bij foto’s van één persoon op een bankje denken we al snel aan negatieve of positieve eenzaamheid. Zitten er twee of meer op, dan gaat onze fantasie al snel over vriendschap en contact of misschien over irritaties en vijandschap. We weten meestal niet wat we moeten denken.
Ik fotografeer graag bankjes waar niemand op zit. Ze zijn een deel van het landschap. Soms gaat er van de leegheid een licht melancholiek gevoel uit, maar waarom eigenlijk? Van eenzaamheid is daar geen sprake, want er zit niemand op en die niemand kan niet eenzaam zijn. Als bankjes gevoel zouden hebben, dan zou zo’n bankje wel eenzaam kunnen zijn. Het zou kunnen verlangen naar de prettige kont die zich onlangs op het houtwerk had neergelaten of juist bang zijn dat die viezerd er nog een keer zou komen zitten.
Het bankje aan de rand van het park van Huys te Warmont is precies goed opgesteld om eens van het uitzicht op de mooie molen te gaan genieten. Dat doen natuurlijk veel bezoekers van dit park. Maar degene die deze foto ziet kan er even denkbeeldig op gaan zitten en zich de ervaring goed voorstellen. Dat kan ook bij de foto in de kille ochtendnevel bij een water in hetzelfde park. Je kan je goed voorstellen dat het eigenlijk helemaal niet aangenaam is op dat koude natte hout te gaan zitten.
Het lege bankje aan de Zevenhuizer Plas bij Rotterdam straalt een mooie rust uit. Het laat de tegenstelling tussen de grootsteedse bebouwing en de rust van de stedelijke recreatienatuur zien. Als je zou zien wat er iets links van het bankje op een officieel bord stond over gemeentelijke verordeningen in verband met drugs- en alcoholgebruik, dan gaan je gedachten toch weer een andere kant op. Foto’s zijn een mooie manier om halve waarheden te laten zien.
_________
