Pretpark Veluwe

Onbegaanbaar

Rond 1958. Het is warm. Onaangenaam warm zoals Nederlandse zomers kunnen zijn. We fietsen vanaf de Ginkelse heide naar Mossel. Voorop rijdt mijn vader. Hij fietst best hard. De punten van zijn schoenen staan naar buiten gedraaid. Ik ken niemand die zo raar fietst. Maar goed dat hier geen vriendjes van school komen. Ik zou me dood schamen voor die grote rare man op zijn grote rare fiets. Maar ik heb andere problemen. De zon heeft te lang op dit zandpad geschenen. Mijn fiets rijdt allerlei kanten op. Zelf heb ik niets meer te vertellen. Ik wil niet omvallen, dus stap ik maar af. Mijn vader heeft zoals gebruikelijk niets in de gaten.

Kröller-Müller in Coronatijd

Meer dan zestig jaar later zijn we weer in deze buurt. Ik ga nu niet schrijven dat het vroeger allemaal veel mooier en beter was, maar veel is er wel veranderd. Wel is het ook deze keer erg warm.

witte fietsen op de Hoge Veluwe

Het is in de kamer onder het dak van het matige hotel door de warmte niet uit te houden. Na het ‘Veluws’ ontbijt lopen we in tien minuten naar het hek van de Hoge Veluwe. Herinneringen, herinneringen ook aan onze bezoekjes aan de licht depressieve tekenleraar Mulder, die daar vlakbij woonde en uit geldnood tegen zijn zin kunstwerkjes produceerde om aan de domme toeristen te verkopen.

Vlakbij het hek staan honderden gratis witte fietsen geparkeerd. Het is nog steeds Corona-tijd, dus bijna alle fietspaden zijn éénrichtingsverkeer. In minder dan een kwartier rijden wij op onze witte fietsen naar het Kröller-Müllermuseum. We hebben een tijdslot gereserveerd en we gaan keurig langs de uitgezette eenrichtingsroutes langs de nog steeds prachtige collectie.

Safari op de Veluwe

Daarna gaan we het park in. Gezien alle eenrichtingsbeperkingen zijn er niet veel mogelijkheden. Samen met honderden andere toeristen bevolken wij de paar fietspaden die het park rijk is.

Wij genieten van de natuur. Nu is anno 2020 Nederlandse natuur iets heel bijzonders. Het referentiekader is de Afrikaanse safari. Dat is ook niet zo gek, want veel mensen hebben in Kenia en omstreken hun eerste kennismaking met natuur, dat wil zeggen met grote gevaarlijke wilde beesten bekeken vanuit hun comfortabele zitplaats bovenop een terreinwagen. In Kenia hebben ze de ‘big five’ (olifant, leeuw, luipaard, neushoorn, buffel). In de folders van de Hoge Veluwe hebben ze een plaatselijke variant bedacht, waarin dieren zoals edelhert, wild zwijn en vos voorkomen. Ook de wolf wordt de laatste tijd wel aan het rijtje toegevoegd. Er zijn safari’s per landrover te boeken. Op de zandverstuivingen van de Veluwe schijnt een grote oorwurm voor te komen, die in de folders maar wordt voorgesteld als een kleine plaatselijke zandschorpioen. Gevaarlijke dieren verkopen beter.

Grauwe klauwier

In de gezellige toeristenfile rijden wij het pretpark Hoge Veluwe door tot vlakbij Hoenderloo. Iets naast de hoofdroute eten we ons brood op. Even zijn we weer in de ouderwetse natuur.

Lunchpauze

Op de terugweg langs het Deelense zand zie ik een grauwe klauwier. Ik wijs iemand die vlakbij ons fietst erop. Ik moet het woord klauwier voor hem spellen. Hij had er nooit van gehoord. Ik neem aan dat hij vooral in de grote vijf geïnteresseerd was.

Mooi  Mossel

De volgende dag gaan we wandelen van Oud Reemst naar Mossel. Het is er nog steeds erg mooi. Het aantal toeristen blijft hier binnen aanvaardbare grenzen, maar is een veelvoud van toen ik als kind in die omgeving werd mishandeld op onbegaanbare zandpaden.

Ik heb, zoals iedereen wel weet, grondig de pest aan elektrische fietsen.  Natuurlijk gun ik mensen met spier- of gewrichtsproblemen hun elektrische ondersteuning, maar veel mensen zouden beter klassiek kunnen gaan fietsen. Bewegen is gezond, maar dan moet je het wel zelf doen. Bij Mossel zien we  nog meer varianten van elektrisch versterkte twee- en driewielers. Dit alles is een mooie bijdrage aan het pretparkgevoel dat bij de zomerse Veluwe hoort.

Mossel 2020

Vijftig jaar geleden was Mossel een functionerende boerderij in een open plek in bossen en heide. Nu is het een prachtig restaurant en je schijnt er zelfs te kunnen slapen. De vruchtentaart bij de cappuccino smaakt uitstekend. De wandeling terug naar Oud Reemst is prachtig. Het is wel iets drukker, maar zeker net zo mooi als vroeger.

Landschap bij Mossel

______

Weinig te beleven bij kanalen en meren zonder water

In vakanties moet niets gebeuren

Vakanties zijn bedoeld om bij te komen van het drukke leven. Over de beste vakanties valt niets te vertellen. Alleen als de auto kapot gaat, je een been breekt op een wandeltocht of als het hotel in brand vliegt, heb je echt iets te vertellen, maar wie wil dat? De meeste vakantieverslagen zijn slaapverwekkend saai en zo hoort het.

Koeien bij Ökördi

Ook ons verblijf in Hongarije zat vol met heerlijke leegte, landschappen zonder spannende vergezichten, dorpen met geen enkel bijzonder huis. Waar we waren – in de omgeving van Kiskőrös – was het dun bevolkt en gelukkig konden we de paar mensen die we tegenkwamen niet verstaan. Ook de bordjes konden we niet lezen.

Genieten van de leegte

We genoten met volle teugen van het gezonde niets daar. Af en toe maakten we wel een wandeling over de puszta, langs de koeien, de bomen, half in elkaar gezakte boerenhuizen en onduidelijke opslagplaatsen van metalen voorwerpen waarvan we niet echt wisten wat ze waren: waarschijnlijk iets dat de boeren gebruikten in hun boerderijen of op het land. De varkens in een grote stal konden we helaas wel ruiken en onplezierig horen gillen. Gelukkig zagen we ze niet.

Kolon-tó

Waar is het water?
Op de  kaart geen meer te zien bij Izsak

We gingen die dag de natuur in. Wij hadden begrepen dat er niet zo ver weg in de buurt van het plaatsje Izsak een belangrijk watervogelgebied zou zijn, het Kolon-meer. We hadden grote problemen om dat meer te vinden. Voor de zekerheid raadpleegden we op onze telefoon Google maps, maar we zagen in de buurt van Izsak op de kaart helemaal geen water. Bij een winkel in Izsak vroegen wij (met behulp van Google translate) naar de weg naar het Kolon-tó. Het werd duidelijk dat we een stukje door moesten rijden tot over de spoorwegovergang en dan links. We deden zoals ons gezegd werd en we kwamen in een natuurgebied met vooral veel bomen, struiken en riet, maar water zagen we niet. We reden kilometers over zandwegen, meer geschikt voor een four wheel drive dan onze auto. Toen we besloten maar om te keren, kwamen we vast te zitten in het zand. Met heel veel gas en een loeiende slipkoppeling kwamen we eruit. Uit de auto steeg een vervaarlijke schroeilucht op. Maar gelukkig ook nu geen spannende vakantieverhalen over boeren, die ons met hun tractor uit het verlaten Hongaarse bos moesten slepen.

Water!
Kolon-tó – het meer dat een moeras was

Tenslotte vonden we een plek van waar we te voet een hoge kijkhut konden bereiken aan de rand van dit zogenaamde meer. Van bovenuit de kijkhut konden we zien dat er wel degelijk nog heel veel water in zit. Het meer is één groot moerasgebied, een paradijs voor allerlei soorten vogels. Wij zagen zilverreigers, bruine kiekendieven en rietgorzen. Later kwamen daar nog heel veel prachtige bijeneters bij.

Bijeneter

Een kanaal zonder water

We hadden die dag nog niet genoeg van de Hongaarse wetlands en besloten na dit mooie meer ook maar eens een kanaal te gaan bekijken. Tegen zonsondergang gingenop weg naar het Ökördi csatorna, niet ver van onze tijdelijke woning in Ökördi bij Kiskőrös, dat duidelijk op de kaart was aangegeven.. Misschien waren daar wel watervogels, dachten we. Waar het kanaal zou moeten zijn, vonden wij  een weelderige begroeiing van brandnetels, wilgen en het bekende spul dat overal wel wil groeien.

Satellietbeeld van het dichtgegroeide Ökördi-kanaal

Op de kaart stond een mooi blauw streepje, maar water was er niet.  Eigenlijk ook wel rustig. Geen watervogels of andere heftige indrukken dus. We genoten van de zonsondergang en liepen terug naar Ökördi.

 

Een kanaal met water

De volgende dag liepen we wat verder en kwamen bij het hoofdkanaal uit, het Duna-völgyi-főcsatorna. Dit was wel een echt kanaal met veel water, riet aan de kanten en hier en daar een visser met een of meer hengels.

Het enige wat hier voor enige opwinding zorgde, was een incident met een wat oudere visser. Hij had waarschijnlijk een grote vis willen pakken en was aan de kant van het water een stuk het riet in gegleden, waar hij op eigen kracht niet meer uit kon komen. Wij konden een goede daad verrichten. Wij tilden de man op, die gelukkig niets gebroken had en die dag weer naar huis kon in zijn eigen autootje.

Een goede afloop

Die avond zaten we te eten in het totaal pretentieloze restaurant Fortuna in Kiskőrös. Hier zaten gewone boeren over onbelangrijke dingen te praten. Wat wij hier aten, waren we de volgende dag alweer vergeten.

Fortuna Étterem

Tussen twee happen door zeiden we tegen elkaar: het waren mooie dagen, we hebben van de rust en van de ruimte genoten, maar was er eigenlijk iets gebeurd? Nee, eigenlijk bijna niets. Het was vakantie.

 

De Romantiek van de Autoslaaptrein

Für die deutsche Version, siehe diese Seite.

Genieten in de trein

Dat waren nog eens tijden. Er waren nog geen hogesnelheidstreinen. De Loreley-Express of de TEE Rheingold reed langzaam over de bochtige rails aan de linkeroever van de Rijn van Koblenz naar Mainz.

Met de Loreley -expres naar Zwitserland (maart 1967 – op weg naar mijn vader)

Met een glaasje wijn in de restauratie kon je naar de Loreley aan de overkant van de Rijn kijken. Of je reed ‘s avonds met de autoslaaptrein richting Italië of Oostenrijk. Heerlijk tafelen bij zonsondergang, de auto ergens achter de lange trein en je bed gespreid in de comfortabele slaapwagen.

Het kan nog steeds

Maar het kan nog steeds. Althans dat dachten we toen we onze plannen smeedden voor een romantisch begin van onze vakantie in Oostenrijk en Hongarije. Het ticket voor een enkele reis Düsseldorf-Villach  kwam op € 819,60.

21 jaar geleden reden wij met de DB-autoslaaptrein uit Düsseldorf naar Villach. Hier Hans en Saskia bij aankomst in Villach (1998)

Maar daar krijg dan ook wat voor. Een eigen coupé in een echte slaapwagen, twee heerlijke warme maaltijden ‘s avonds in in de treinrestauratie en een “Schlemmerfrühstück” vóór aankomst in Villach. Het is wel duur, maar als je het doet, moet je het goed doen.

De voorpret duurde niet zo heel lang. Nog ruim voor het vertrek werden onze romantische gevoelens in een klap uit de wereld geholpen met een e-mailtje met de tekst: “Leider ist es aus betrieblichen Gründen nicht möglich, in dem von Ihnen gebuchten Zug unser BordRestaurant mitzuführen. Deswegen müssen wir Ihre Buchung für das Abendessen an Bord stornieren.” Onduidelijk wat voor bedrijfsredenen er zouden kunnen zijn, maar het begon ons te dagen dat we niet bij een heel goed bedrijf geboekt hadden.

Beoordeling 1,6: Never Ever

Aankomst van de DB Autoslaaptrein, Villach 1998

Nader onderzoek leerde dat de autoslaaptrein Düsseldorf-Villach door de Deutsche Bahn niet meer rendabel kon worden geëxploiteerd en tenslotte was overgenomen door het schimmige bedrijf Train4You, dat autoslaaptreinen onder de merknaam Urlaubsexpress aanbiedt. De klantenbeoordelingen die ik op internet vond, lieten er geen twijfel over bestaan dat de annulering van de restaurantwagen naadloos aansloot bij  een dikke catalogus van rampzalige ervaringen die andere reizigers rapporteerden. Onder kopjes als Never-never again, Avoid, Never ever en Very Bad las ik over totaal verouderd materieel, kapotte WC’s, ontbrekende wagens, vieze bedden, smerige ontbijten, beschadigde auto’s,  ondragelijke temperaturen en urenlange vertragingen. Van de reviews op Trustpilot was 69% in de categorie ‘bad’. Op Google scheen Urlaubsexpress een score van 1,6 behaald te hebben. De treinreiswinkel in Leiden bleek dit product niet langer te willen verkopen. Waarom zou ik hiervoor 800 Euro betalen? Ik besloot de zaak maar af te zeggen. Een dagje extra rijden is ook niet zo erg en een hotel hoeft zeker niet meer dan € 100 voor een nacht te kosten. Ik schreef Train4You een e-mail met het verzoek om annulering en ogenblikkelijke terugbetaling van de reissom, waar ik gezien hun juridische voorwaarden recht op leek te hebben. Geen reactie. We besloten dan toch maar het risico te nemen en ik stuurde een e-mail waarin ik mijn annulering annuleerde: reactie na 10 minuten. Ze waren blij met mijn besluit en garandeerden dat er snacks en dranken in de trein te verkrijgen zouden zijn.

Voedselhulp in Düsseldorf

Stationsrestaurant in plaats van restauratiewagen

Op 28 juli gingen we met een extra voorraad eten en drinken bij ons op weg. De autoreis naar Düsseldorf, met een kleine pauze vlak voor de grens, ging probleemloos en ruim op tijd kwamen we bij het laadpunt voor auto’s aan. Ik mocht de auto er vrijwel meteen op rijden. We hadden tijd genoeg voor een stevige maaltijd in het station van Düsseldorf.

Na de maaltijd reed de trein het station binnen en konden wij instappen. Onvoorstelbaar, zulke oude wagons had ik lang niet gezien, wagons die hier en daar weg staan te roesten op verlaten rangeerterreinen, maar deze reden blijkbaar nog.

Rijdend schroot van Urlaubsexpress

De deur van onze wagen was moeilijk open te krijgen, maar iemand kreeg het met veel geweld toch voor elkaar. Onze coupé was best mooi, een echte ouderwetse slaapcabine met maximaal drie bedden en een eigen wastafel. We maakten snel kennis met de buren, een ouder echtpaar uit Engeland, die hun teleurstelling dat er geen restaurant was, probeerden te verwerken. Zij hadden zich zo verheugd op het romantische diner aan de Rijn. Zij hadden die e-mail blijkbaar niet gezien. Wij konden onze eerste goede daad verrichten en stelden onze broodjes en kaas ter beschikking. Zo hoefden zij geen honger te lijden.

Toch nog even: Romantiek aan de Rijn

De beloofde kar met snacks en dranken kwam niet langs, maar gelukkig hadden wij ons eigen bier en onze eigen chips meegenomen. Zittend in onze privé-coupé genoten wij met volle teugen van de ouderwetse reiservaring: heel langzaam langs de Rijn met uitzicht op de rivier, de kastelen en de wijngaarden. Even kwam het gevoel van het echte langzame reizen weer terug. Even waren wij terug in de tijd waarin er nog geen ICE’s tussen Keulen en Frankfurt raasden.

Kapotte WC’s, ondrinkbare koffie

De uiterst vriendelijke en behulpzame steward kwam langs om onze bedden uit te klappen en toen begon een nacht rammelen over sporen in Duitsland en Oostenrijk. Ook stond de trein ergens bij München urenlang stil. Toen het ochtend werd, waren inmiddels drie van de vier toiletten in onze omgeving defect en op toilet nr. 4 was het een onbeschrijflijke bende.

Aankomst in Villach

Omdat er nog steeds geen restauratierijtuig was, werd het “Schlemmerfrühstück” in de coupé geserveerd, een plateau met droge broodjes en porties beleg, aangevuld met een warme drank, die koffie geweest moet zijn, hoewel je dat niet kon ruiken of proeven. Het ontbijt had € 14,90 per persoon gekost.

Vakantie!

De trein kwam op tijd in Villach aan. Het duurde even voordat ik de auto eraf kon rijden, maar toen kon de vakantie echt beginnen. Toch fijn dat we niet dat hele stuk hebben moeten rijden. Het was geen romantische maar zeker wel een interessante ervaring.

Het werd een mooie vakantie.

Na de vakantie stuurde ik Train4You een e-mail met mijn klachten. Ik kreeg het volgende antwoord:

Sehr geehrter Herr de Man,
vielen Dank für Ihre Nachricht.
Wir haben diese zur Bearbeitung an unser Kundenmanagement weiter geleitet. Sie werden von dort so schnell wie möglich benachrichtigt.

Dat zal wel nooit gebeuren.

Mijn e-mail aan Train4You is te vinden op
https://www.trustpilot.com/review/www.urlaubs-express.de

Die Romantik des Autoreisezuges

Reisegenuss in der Bahn

Schöne Zeiten waren das. ICEs gab es noch nicht. Langsam fuhren Loreley-Express und TEE Rheingold über die kurvigen Schienen am linken Rheinufer zwischen Koblenz und Mainz.

Mit dem Loreley -express in die Schweiz (März 1967 – auf dem Weg zu meinem Vater)

Im Bordrestaurant, mit einem Glas Wein in der Hand, sah man auf der anderen Seite des Rheins die Loreley. Oder man fuhr am Abend mit dem Autoreisezug in Richtung Italien oder Österreich. Leckeres Abendessen bei Sonnenuntergang, mit dem Auto irgendwo hinter dem langen Zug und mit einem bequemen Bett im luxioriösen Abteil des Schafwagens.

Das gibt es  auch heute noch …

Vor 21 Jahren sind wir mit dem DB Autoreisezug nach Villach gefahren. Hier Hans und Saski bei Ankunft in Villach (1998)

Aber das kann man auch heute noch. Zumindest dachten wir das, als wir unsere Pläne für einen romantischen Start in unseren Urlaub in Österreich und Ungarn entwickelten. Eine Einzelfahrkarte Düsseldorf-Villach kostet zwar €819,60 aber dafür bekommt man auch was! Ein eigenes Abteil in einem richtigen Schlafwagen, herrliches Abendessen für zwei Personen und, vor der Ankuft in Villach, ein sogenanntes “Schlemmerfrühstück”. Nicht billig, aber wenn man so etwas macht, muss man es richtig machen, war unser Gedanke.

 

Unsere Vorfreude hat nicht sehr lange gedauert. Bereits viele Tage vor der Abreise waren unsere romantischen Gefühle auf einen Schlag verschwunden als eine E-Mail mit dem folgenden Text eintraf:

Ankunft des DB Autoschlafzuges, Villach 1998

“Leider ist es aus betrieblichen Gründen nicht möglich, in dem von Ihnen gebuchten Zug unser BordRestaurant mitzuführen. Deswegen müssen wir Ihre Buchung für das Abendessen an Bord stornieren.”

Es war uns nicht klar, was unter „betrieblichen Gründen“ zu verstehen wäre, aber es wurde deutlich, dass wir bei einer nicht sehr zuverlässigen Firma gebucht hatten.

Kundenbeurteilung 1,6: Never Ever

Aus näheren Recherchen lernten wir, dass der Autoschlafzug Düsseldorf-Villach von der Deutschen Bahn nicht mehr ohne Verlust betrieben werden konnte und dann von einem wenig soliden Unternehmen, Train4You, das unter der Marke Urlaubsexpress operiert, übernommen wurde.

Die Kundenbeurteilungen, die ich im Internet gefunden habe, zeigen ganz klar, dass die Stornierung des Speisewagens sich nahtlos fügt in den umfangreichen Katalog katastrophaler Erfahrungen, die von vielen Reisenden rapportiert wurden. Unter Überschriften wie Never-never again, Avoid, Never ever und Very Bad fand ich Meldungen über total veraltetes Zugmaterial, kaputte Toiletten, fehlende Wagen, schmutzige Betten, ungenießbares Frühstück, Autoschäden, unerträgliche Temperaturen und stundenlange Verspätungen. 69% der Beurteilungen auf Trustpilot waren in der Kategorie “bad”. Auf Google schien der Urlaubsexpress eine Durchschittsbeurteilung von 1,6 von 10 zu haben. Das Zugreisebüro “Treinreiswinkel” in Leiden wollte die Zugreisen von Urlaubsexpress wegen der mangelnden Qualität nicht länger verkaufen.

Warum sollte ich für diese Reise 800 Euro zahlen? Meine Entscheidung war, die Reise zu stornieren. Einen Tag mehr fahren, ist kein großes Problem und für weniger als € 100 bekommen wir ein gutes Hotel für eine Nacht. Ich schrieb eine E-Mail an Tran4You mit der Bitte um Stornierung und sofortige Rückzahlung des Reisebetrages, wozu der Anbieter aufgrund der rechtlichen Bestimmungen im Kundenvertrag verpflichtet war. Es kam keine Reaktion. Wir haben dann beschlossen, trotzdem das Risiko einzugehen und ich habe eine E-Mail geschickt, in der ich meine Stornierung stornierte. Auf diese E-Mail kam innerhalb von 10 Minuten eine Reaktion: Train4You freute sich auf meine Entscheidung und sie garantierten, dass im Zug auf jeden Fall Getränke und Speisen erhältlich sein würden.

Nahrungsmittelhilfe in Düsseldorf

Bahnhofsrestaurant statt Speisewagen

Am 28. Juli sind wir, mit extra Essen und Trinken an Bord, aus Leiden losgefahren. Die Autoreise nach Düsseldorf, mit einer kurzen Pause knapp vor der deutschen Grenze, ist ohne Problem verlaufen und rechtzeitig erreichten wir den Autozugterminal Düsseldorf. Ich konnte ohne zu warten unmittelbar auf den Zug fahren. Wir hatten viel Zeit, die wie für ein gutes Essen im Düsseldorfer Hauptbahnhof verwenden konnten.

Nach dem Essen kam der Zug im Bahnhof an und wir durften einsteigen. Unvorstellbar, solche alte Zugausrüstung hatte ich schon sehr lange nicht mehr gesehen: Wagen, die man normalerweise nur noch verrostet auf verlassenen Rangiergeländen sieht, sind hier noch im Einsatz!

Der fahrende Schrott vom Urlaubsexpress

Die Tür unseres Schlafwagens war nicht leicht zu öffnen, aber mit viel Gewalt gelang es einem Mitreisenden doch. Unser Abteil war nicht schlecht, eine echte altmodische Schlafkabine mit maximal drei Betten und einem eigenen kleinen Waschbecken.

Schnell lernten wir unsere Nachbarn kennen, ein älteres englisches Ehepaar. Sie versuchten ihre Enttäuschung, dass es kein Zugrestaurant gab, zu verkraften. Sie hätten sich riesig über ein romantisches Abendessen am Rhein gefreut. Anscheinend hatten sie keine E-mail empfangen. So konnten wir unsere erste gute Tat an diesem Tag erbringen. Wir stellten unseren Nachbarn unsere Brötchen und unsere Käse zur Verfügung, so dass sie nicht hungern mussten.

Trotz allem: Romantik am Rhein

De versprochene Getränke- und Snacksservice kam den ganzend Abend nicht vorbei, aber glücklicherweise hatten wir unser eigenes Bier und unsere eigenen Snacks mitgenommen.

Während wir in unserem privaten Abteil saßen, genossen wir das altmodische Reisen: am Rhein entlang mit Blick auf den Fluss, die Schlösser und die Weinberge. Für einige Momente kehrte das gute Gefühl des langsamen Reisens zurück aus einer Zeit, in der noch keine ICEs zwischen Köln und Frankfurt am Rhein vorbei rasten.

Defekte Toiletten, ungenießbarer Kaffee

Zum vereinbarten Zeitpunkt kam unser äußerst freundlicher und hilfsbereite Steward, um unsere Betten für die Nacht vorzubereiten. Dann fing die lange Nacht an, in der unser Zug über die deutschen und österreichischen Gleise rasselte. An einem Punkt, wahrscheinlich bei München, hielt der Zug stundenlang an. Als es Morgen wurde, waren mittlerweile drei der vier Toiletten in der Nähe von unserem Abteil defekt. Die vierte Toilette war  unbeschreiblich dreckig und dort fehlten Papier und Seife.

Weil der Restaurantwagen noch immer fehlte, wurde das “Schlemmerfrühstück” im Abteil serviert: ein Karton mit trockenen Bröttchen und kleinen Portionen Butter, Käse und Marmelade, ergänzt durch ein warmes und braunes Getränk, das wahrscheinlich Kaffee war, obwohl man das weder riechen noch schmecken konnte.

Dieses Frühstück hatte € 14,90 pro Person gekostet.

Urlaub!

Ankunft in Villach

Der Zug traf rechtzeitig in Villach an. Es dauerte einige Zeit, bevor ich das Auto vom Zug hinunter fahren konnte, aber dann konnte der Urlaub wirklich anfangen. Es war trotz der Schwierigkeiten schön, dass wir diese lange Strecke nicht selbst fahren mussten. Es war keine romantische aber sicherlich eine interessante Erfahrung.

Es wurde ein schöner Urlaub.

Kundenmanagement

Nach dem Urlaub habe ich Train4You eine E-Mail mit meinen Beschwerden geschickt. Ich bekam die folgende Antwort:

Sehr geehrter Herr de Man,
vielen Dank für Ihre Nachricht.
Wir haben diese zur Bearbeitung an unser Kundenmanagement weiter geleitet. Sie werden von dort so schnell wie möglich benachrichtigt.

Das wird sicherlich nie passieren.

Meine E-Mail an Tran4You steht auf:
https://www.trustpilot.com/review/www.urlaubs-express.de

Mit herzlichem Dank an Annette Krapp, die so freundlich war, Korrekturen in meiner Übersetzung aus dem ursprünglichen niederländischen Text vorzuschlagen.

Fietsen in Polen

Inleiding

Vorig jaar ben ik voor het eerst in Polen gaan fietsen. Ik heb toen genoten van de rust, de mooie natuur en de gastvrijheid in de ‘agroturystyka’s’. Het was wel een beetje een eenzame tocht zonder de gezelligheid van bijvoorbeeld Schotse hostels or Ierse kroegen.

Ik was eigenlijk niet van plan nog eens te gaan, maar ik was inmiddels mijn Pools weer wat aan het ophalen, een taal waarmee ik in de late jaren 70 was begonnen. Dit jaar ben ik ook naar Polen gegaan om zo veel mogelijk Pools te praten. Het was een succes. Ik had veel leuker contact met de mensen daar.

De route

Ik heb de tocht van vorig jaar voortgezet. Vorig jaar was ik vanaf Bydgoszcz naar het Noordoosten gefietst. Vervolgens had ik de Oostelijke Poolse fietsroute – wschodni szlak rowerowy of ‘Green Velo’ – gevolgd en was daarbij op een bepaald moment afgeslagen naar Łomża alvorens de trein naar Warszawa te nemen. Dit jaar begon ik in Białystok, niet ver van het punt waar ik afgeslagen was aan het vervolg van de ‘Green Velo’, een route die voor een groot deel heel dicht langs de grenzen met Wit Rusland en de Oekraïne loopt. De route loopt door en langs prachtige natuurgebieden zoals de oerbossen van Białowieża, de rivierlandschappen van de Bug en meer in het Zuiden het heuvelland ten Noorden van de Karpaten. Dit jaar stonden ook interessante steden op het programma zoals Chełm, Zamość, Przemyśl en Rzeszów.Het grootste gedeelte van deze route is heel vlak. Pas in de buurt van Przemyśl beginnen gedeelten met vaak heel steile beklimmingen en afdalingen. De totale route was iets minder dan 1000 km dit jaar. Praktische informatie over het fietsen in Polen heb ik op een andere pagina samengevat: Fietsen in Polen.

Verhaaltjes

Net als vorig jaar zie ik af van een letterlijk verslag. Niets is saaier dan de vakantieverslagen die op internet te vinden zijn. In plaats daarvan heb ik een paar verhaaltjes geschreven over bijzondere gebeurtenissen en ervaringen.

  1. Fietsen in Polen
  2. Orthodoxe kerken in het Oosten
  3. Verdacht aan de buitengrens van de EU
  4. De Poolse taal in de praktijk
  5. Vogels onderweg
  6. Weerzien na 42 jaar
  7. De periferie van Europa

Voor foto’s ga naar mijn foto-site inloggen met ID=gast PW=opbezoek

Voor mijn verhalen uit 2018 zie deze pagina.